Aldı başını gidiyor, pupa yelken.
Freni yok, indirsin bu fırtınayı.
Ne tekneler dönmedi bu limana?
Ne tekneler?
Doğa’nın kastı yoktu;
İrade, öncülüydü yazgımızın;
Gözler yağmur doldu;
Her damla kırmızı;
Birer karanfil oldu;
Karanfiller yakınlarına koştu.
Dik tutar boynunu, orkinosun yutağında;
Gerçekler, deniz çayırlarının dayanılmaz akıntısında.
Okşar incilerini, kalbinin köpüklü sularında;
Yaşamın sırlarını bırakır, minicik avuçlarına.
Mavi suların ve rüzgarın aşkına;
Martı çağırır seni;
Birlikte haykırmaya;
Gel denizci, yelkenler fora.
Koylarına sığınır, güvenirim;
Kış bastırır, ısınır;
Yaz gelir, serinirim.
Ört üzerimi, üşüyorum;
Kaleler yapıldı tanelerimden;
Kararan ufuk;
Gelme der gibi yarınlara.
İnanın başka bir güneş var;
Ufkumuzu ak sütlere doyuracak.
Sıkışıyor kalbim;
Gidiyorsun yine.
Ilık bir lodos esiyor, bulutları getirense belirsiz;
İnsin, arındırsın istiyorum her şeyi.
Bu farklı bir aşk hikayesi.
Ben hiç âşık olamam ki!
Hiç anneni sevmedin mi?
Ne demek? Ben anneme tutkunum ki!
Bir çatırtı oldu;
Kaya gibi dağ ikiye yarıldı;
Yanal atılımlıydı.
Yarıktan aşağıya düştü insanlar;
O güzel insanlar.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!