Cüneyt Güzeliş Şiirleri - Şair Cüneyt Gü ...

Ötekininkini okumaz.

Kendi romanını;
Yazar da;
Nasıl yazdığını;
Ne yazdığını;

Papatyalar yeniden açar mı güzelim?

Son değil!
Değil mi şu sonbahar?

Söyle!

Şaşar gülün kokusuna;
Üzülür ter kokusuna.

Saklar gülün kokusunu;
Özler ter kokusunu.

Biri sana neden;
Öteki sensin neden.

Altında motor vardı;
Ayaklar çıplaktı.

Motoru bakkal almıştı;
İş getir götürdü.

Yağmur dindi;
Rüzgâr gitti;
Anılar temizlenen sokaklara indi;
Yaşamın tadını almaya başlayan bir çocuk geldi, ilişti;
Yamaçtaki patikaydı çeken ikimizi;
Salyangozlar, labadalar, kuş konmazlar da katıldı bu yolculuğa;

Dört ayak, oldu iki el iki ayak;
El dil gelişti, beyni baştan oyarak.

Oldu sonunda, 2 göz 2 parmak.
Zeka, harici belleğe kondu konacak.

Teker teker giderler;
Geriye bir salyangoz kalır.

Bahar, sonbahar nemli, güzel;
Yaz, kış otele gitmek ister.

Neyse ki doğduğumda yoktular!

Karlı bir günmüş;
Mart ayının adına yakışan;
Anadan anaanamın kucağına atan.

Her işi üstlenir, yapar;
İnsanlar iş bulamaz, karalar bağlar.

Doymaz işe, sanata da el atar;
Sanatçılar şaşar, karalar bağlar.