Cüneyt Güzeliş Şiirleri - Şair Cüneyt Gü ...

Bir duygu uçurdu beni;
Kanatları öyle güzeldi ki!

Uçmanın kendisine;
Uçabiliriz fikrine;
Usta işi teleklere;

Deniz ıslak;
Kaldırımlar ıslak;
Sevinç gözyaşları ıslak.

Göklere uçarlar özgürce;
Gözlere dolarlar sevgiyle;

Ötekininkini okumaz.

Kendi romanını;
Yazar da;
Nasıl yazdığını;
Ne yazdığını;

Papatyalar yeniden açar mı güzelim?

Son değil!
Değil mi şu sonbahar?

Söyle!

Şaşar gülün kokusuna;
Üzülür ter kokusuna.

Saklar gülün kokusunu;
Özler ter kokusunu.

Biri sana neden;
Öteki sensin neden.

Altında motor vardı;
Ayaklar çıplaktı.

Motoru bakkal almıştı;
İş getir götürdü.

Yağmur dindi;
Rüzgâr gitti;
Anılar temizlenen sokaklara indi;
Yaşamın tadını almaya başlayan bir çocuk geldi, ilişti;
Yamaçtaki patikaydı çeken ikimizi;
Salyangozlar, labadalar, kuş konmazlar da katıldı bu yolculuğa;

Dört ayak, oldu iki el iki ayak;
El dil gelişti, beyni baştan oyarak.

Oldu sonunda, 2 göz 2 parmak.
Zeka, harici belleğe kondu konacak.

Teker teker giderler;
Geriye bir salyangoz kalır.

Bahar, sonbahar nemli, güzel;
Yaz, kış otele gitmek ister.