Cevat Çeştepe Şiirleri - Şair Cevat Çeştepe

ne kadar ulaşılmaz olursan ol,
kora dönmüş çığ gibi
büyüyorsun içimde.
ama dış yüzümde;
öfkemin kararttığı bir korku var.
adını olmayacak

“daha dün annemizin kollarında yaşarken”
beklediğimizin en son geleceğini
ya da hiç gelmeyeceğini,
büyümek bir yana
giderek küçüleceğimizi
bilemezdik ki.

zincirler en paslı yerlerinden parçalandı.
bir zamansız tahliye oldu bütün gemiler
filikalar bile inemeden yerlerinden
korkunun en derin mezarına gömüldüler.
bitti tüm sahil oyunları hepsi birden,

karanlıktaki ipek kanatlı pervane
bir ışık arar kör kandilde
günlük saltanatına mezar olsun diye.
sorsak ne söyler adını,
ne anlatır yaşanmamış aşklarını.

sevdiğim benden kesin dönüş yaptı bu gece.
gözyaşım harcımı karıyor şimdi yalnızlık rıhtımımda.
bir adım daha atıversem, ha cesaret şöyle yavaşça,
düşüvereceğim rengi en zeytinyağına boyalı denize.
canım nasıl sıkılıyor anlıyor musunuz; o kadar olur.
rakı çoktan tükenmiş, sigaram can çekişiyor.

-Çocukluğa veda sonrası-
.
Gidilecek yol kalmaz ya da sen bulamazsan bil ki zaman durmuş., suyun ısınmış demektir…
Sonuç ya kötü sürpriz ‘yürek enfarktı’dır., ya görünmez kaza., belki gerekçesiz intihardır…
Ama “bir ihtimal daha var” ki ölmek dışında., o da ‘meşaleyi alıp eline güneşe yürümektir…
.

20 Kasım-UNICEF Dünya çocuk hakları günü..

.
Çocuk odasının tavanındaki yüz mumluk ampul yandığı zaman güneş doğuyor., söndüğünde gece bastırıyor ve komodin üstündeki abajurun içinden ay doğuyordu...
Çocuk odasının içindeki tren de işte tam bu saatte hareket ediyordu...
Çocuk odasındaki tren o gece garda bekleyen yolcuların hiç birisini almadan yola çıktı...

Çocuk odasının tavanındaki yüz mumluk ampul yandığı zaman güneş doğuyor., söndüğünde gece bastırıyor ve komodin üstündeki abajurun içinden ay doğuyordu...
Çocuk odasının içindeki tren de işte tam bu saatte hareket ediyordu...
Çocuk odasındaki tren o gece garda bekleyen yolcuların hiç birisini almadan yola çıktı...
Sert plastik kokulu dağların arasından., mavi muşambadan yapılmış göllerin kenarından., tahta köprülerden geçti... Hemzemin geçitlerdeki kontrol memurları gibi hareketsiz ama lastik yumuşaklığında ve yemyeşildiler tren yolunun kenarına sıralanmış ağaçlar...
O gece gardaki yolcular arasında bekleyen bir çocuk., kendi evinde tren yolunun kendi evindeki odanın içinden geçmiyor olmasının acısı ile iç çekiyor ve kendini almadan giden bu trene elini uzatıp tutamayacak kadar ve uzaktan bakıyor ve ağlıyordu...
.,

-erimeler
.
çocuk..,,
buz tutmuş cama yapışan kar tanelerine bakarken., içini çekerek
sen misin ‘yarın’ dedi içlerinden birine., o kar tanesi gibi üşüyerek
gözünü alan kristal., yangın alevinden kaçmış kıvılcım gibi parlaktı

Gene böyle bir cumartesi sabahı ve biz saklanmamış heyecanlarımızla baharı karşılıyorduk...
Daha dün gibiydi…
Sarı henüz sararmamıştı ve pembelerin kırmızıya., mavilerin laciverde dönmediği taze günlerdi…
Daha dün gibiydi…
Güneş sabah serinliğinde üşüyordu., ellerimiz üşüyordu., sıcak olan yüreklerimizdi…
Daha dün gibiydi.