Cevat Çeştepe Şiirleri - Şair Cevat Çeştepe

'1936'da İtalyan gönüllüler, bir halk cephesi kuracak.
Kadın-erkek-çocuk-ihtiyar herkes silahlanacak.
Ve ölümümden ellidört yıl sonra İspanya'da kurulan savaş taburları Franco'ya karşı,
Benim adımla anılacak.......'

işte ölümsüzlük yani..

yakalandık diyelim ağır bir boğaz yorgunluğuna.
hafiften bir yağmur çitilerken saçlarımızı.
karanlığın her köşesinde bilmediğimiz bir ışık
süzülür gelir tozlu fanuslardan yaramaz bir çocuk gibi.
yokuşlar eski fotoğraflardan fırlamış çıkmış sanki.
karşı sahillerde göz kırpan binlerce geçmiş zaman.

birde acılı tarafı olmasa her gülümseyişimizin.
aklımıza geldiği zaman gibi,
o çocukluk günlerimizin.
yüreğimiz bari acımasa,
sevgiye en doyduğumuz anlarda.
ilk aşk gibi vurulup

bahçemde çınar ağacı.
darağacı.
ben sallanıyorum bir dalında,
bir çocuk salıncağı
diğer yanımda.
düşen yapraklara esiyor rüzgar.

akıp gidiyor önümüzden
günler, doludizgin.
biz en yaya adımlarımızla
bir adım gerisinden
takipçisiyiz önümüzde gidenin.
o bizi umursamasa,

hadi ellerini ver bana ama sadece gözlerin olsun.
yangın senden gelsin avuçlarıma
ter dolsun.
zamandan hesap soralım, iki kere beş iki olsun,
boşluk nedir, neye denir
iyi anlaşılsın.

bu saatlerde rakı,
alır gözleri uzaklarda dolaştırır.
bir batık gemi peşindedir sanki.
içinde yitik sevdaların saklandığı..
denizler kimsesizdir.
rakı benimle beraberdir.

Siyah-beyaz fotoğraflardan fırladım.
İstanbul’dum.
Kar yağıyordu, inceden.
Bir tramvay son seferinde
parçaladı beynimi
Hiç görmediğim o köşeden

İniyor şalter, kalkıyor şalter.
Bir gidiyor, bir geliyor elektrikler.
Ama karanlıkta açmaz ki gülüm,
Senin sevdiğin çiçekler.

dağlar olmasa nasıl yakalardık gökyüzünü
dağlar kadar yürekle yakaladık gökyüzünü
adımıza sevda dendi, buhurdan olup tüttük
sevdayı söküp yürekten gökyüzüne gömdük.