Cevat Çeştepe Şiirleri - Şair Cevat Çeştepe

türküler ne güzel çalınır ne güzel söylenirde
niye hep aynı renk olup açmaz gökyüzünde
güneş: saklanacak kadar korkak mıdır
bulutların arkasına.

niye yol vermez aynı deniz aynı fenerin ışığına

seni bu sokak saatinin altında bekledim.
dün geceydi, belki bu sabah.
bir tramvay kırmızısı gibi.
saat tam on’u on geçiyordu.
sırtım saatin direğine yaslanmıştı.
zaman durmuştu

ayaklarımı denize sokuyorum,
ellerimde buhar tütüyor.
dört yanından mahmuz yemiş bir zincir,
yüreğimde mayına basıyor.
adı özlem mi, yoksa yazılmamış gibi,
ilk hecesinde mi saklı isminin

umarım;
doğru yer ve doğru zamanda
yakılmıştır ateşlerimiz.
boşa gitmemeli ;
biz mum gibi yanıp erirken,
kör karanlıklara düşen renklerimiz.

sana bir türlü anlatamıyorum,
sende bir türlü anlamak istemiyorsun.
ben öte tarafına geçemiyorum dikenli tellerin,
senin de bu tarafa geçmek için yok cesaretin.
yapılacak bir şey varsa biraz daha düşünelim.
istersen bilenmiş küfürler olup düşelim

şiddetin ölçüsü, ayarı bozuk
kantar üstünde.
dört koldan sarılmış, bir yürek sıkıntısı.
sallandığı salıncaktan düşer bir çocuk
dizine saplanır, bin çakıl taşı.
ışığı yakalanmamış yıldızlardan gelir

uzun bir geceydim, karanlıklarım kan kokulu
süzülüp geliyordum.
karanlıklar içinden ışıklara doğru.
çığlıklar duyuyordum,
yaşamın her soluğunu benimle paylaşacak onlardı.
ben sadece ağlıyordum.

Tutukevimdeki tüm tutuklular!
Hanginiz bulaştırdı gümüş tozunu,
Deniz kızlarının yüzgeçlerine.

Şimdi doğmayacak yakamozlarında
Hırçın dalgaların

Hayal kurma saatlerim;
Günlük özgürlüklerimin
ihtiyaç molasıdır.
Kimi bir tren penceresinde
dayalıdır alnım,
Kayıtlara girmeyecek rotalarda

intikam değil bu akın,
oluk dolusu
saflık ayarı bozulmamış
bir tutkudur.
seyyar bir tezgahta
tanıksız,