Cevat Çeştepe Şiirleri - Şair Cevat Çeştepe

DİLİ-DİNİ- RENGİ NE OLURSA OLSUN ’İNSAN’ OLAN HER İNSAN
ve tabi her tür ve cinsten canlı için...,
.,
NOEL BABA KILIĞINA GİRMİŞ 2020 SENESİNİN SIRTINDA
GETİRDİĞİ YENİ YARINLAR TORBASININ İÇİNDE..,
.,

6-7 EYLÜL 1955 ÜZERİNE - görüş
.
Buradan Egenin karşı kıyısındaki “Türk tohumlarına”, yani 2000 yıl yaşadıkları, doğdukları, sevdikleri topraklardan göç etmeye zorlanan İstanbullu Rumlara sesleniyorum:
-İnanın ki İstanbul bugün, 5 Eylül 1955 kadar güzel değil. Bir parça da sizin renklerinizle dünyanın en güzel mozaik müze/şehriydi İstanbul.
Biliyorum “dön desem, dönemezsiniz” ama…
* * *

ADAMIN BİRİ
(Kız Kulesinin platonik aşıklarından)
.

ADAMIN BİRİ esasında İstanbul’un en ağır delikanlısı Galata Kulesinin korumalığını yapıyormuş….
Nice yangınlara., nice yıkımlara karşı hep onun yanında olup ., göğsünü siper etmiş ve onunla beraber karşı koymuş., sonuçta ikisi de yıkılmamış., bugüne kadar ayakta kalmışlar…

(hangi tanrı izin verirse böylesi kavuşmaya., onun adına adanmalı bütün adaklar/
. . .
bir kumru uyandırsa seni bu sabah., seslenip pencerenin dış pervazından
duymak istediğin ne varsa önce ondan duysan., renklerin çiçek açmadan
ilk dizeden tebessüm gibi başlayıp yeni güne., iki kolunu açsan iki yanına
ve hayalindeki sevgiliye çağrı olsan., koşarak gelip atılsa kollarının arasına...

--Biz bölgenin en önemli AKTÖRÜYÜZ…
.
--Biz bu coğrafyada en güçlü AKTÖRÜZ…
.
--Türkiye bölgesinin en güçlü siyasi AKTÖRÜDÜR…
.

Dükkanın bulvar cephesindeki geniş camı., güzel ve sıcak havalarda kaldırılır ve iki ucundan tavana tutturulurdu... Böylece mermer tezgah üstüne sıralanmış, içinde buz tanecikleri yüzen musluklu limon, vişne., turunç ve ayran sürahilerinden., metal bir çanak içine yerleştirilip üstüne bastırıldığında içinden fışkıran sıcak su ile yıkanan bardaklara doldurulan meşrubatların., dükkana girilmeden dışarıda ayaküstü içilmesi sağlanmış olurdu...Tezgahtar., bardakları doldururken ya da yıkanmış olanları alıp sıralarken ıslanan mermeri omzundaki havlu ile sıkça kurular ve havluyu gene ve biraz da özensizce omzuna atardı...

Ya dükkanın içi…
Ya o yüksek vitrin tezgahları...
İlkokul çağındaki çocukların erişemeyeceği kadar yüksek vitrin tezgahları...
O tezgahın üstünde kocaman., pirinç kapaklı cam kavanozların içindeki rengarenk akide şekerleri…

/her kapı numarasının arkasında bir şiir yazılıdır/

ne çok şehirler sığdırdık bu şiirlerin içine., ne kadar çok sokak
kim bilir kaç düğünde halay başı olduk o sokaklarda
elimizde al-yeşil mendiller., sallayarak …
biliyor musun kaç ölümün arkasından yürüdük sloganlar atarak

AH ULAN 65 ÜSTÜ YAŞIM BENİM ...
.
Bugün Pazar ., gerçi benim açımdan günün adı ve tarihi pek önem taşımıyor ama gene de bugün Pazar...
Sokağa bakan pencerenin önünde oturuyorum...
Görebildiğim kadarıyla yaşam alanımın sınırlarını belirleyen ikametgahım dışındaki dünya belki dünlerden daha sessiz....
Derin bir iç çekiyorum...

/Biz şimdi bir gün öncesindeyiz... Sabah çok erken kalkıp, kırlarda karınca yuvalarına giden bütün yollara ekmek kırıntıları döşeyeceğiz...Bu arada belki ellerimiz de birbirine değecek., gözlerimiz de ..Ama o an sadece gülümseyeceğiz...
O kadar işte...../
...
/Biliyoruz., zaman çok hızlı akıp gidecek... Havanın karardığının farkına varmayacağız ...Fırsatını bulursak yuvadan bakışlarını uzatan yavru kuşların başlarını okşayıp.., onlara koro halinde türkü söylemesini de öğreteceğiz..
Ne güzel değil mi...../
..,

AĞAÇ OLDULAR
YANMAYI VE KESİLMEYİ ÖĞRENDİLER...
.
Mevsim normallerine dahil diye adlandırabileceğimiz rüzgarlar ülkenin; kuzey batı-batı-güneybatı ve güney yönlerinden bütün şiddetiyle esmeye başladı...
Hangi yönden eserse essin bu rüzgarların hepsinin ortak adı: “orman yangını”...
Yüreğimizde kozalaklar patlatarak izliyoruz, acıyla ve öfkeyle izliyoruz yeşil üstüne kırmızı bir ölüm gibi çöken bu yangınları.