Cevat Çeştepe Şiirleri - Şair Cevat Çeştepe

HAYDİ ÇOCUKLAR İLERİ ! . . .
.
Yarınların aydınlığı., dünlerden çok daha yakın olmasına rağmen
önüne karanlık perdeler çekilerek en uzak dağların ardına saklanmak isteniyor…
İşte o uzak dağları aşarak aydınlığı yakalamak için de karanlık basmadan bugünden başlayarak soluk soluğa koşmak gerekiyor...
Durup dinlenmeden., asla yorulmadan...

. . . ,
Sonra karışacağız rengini tanımadığımız kalabalıklar arasına
belki yağmur yağacak ya da başka bulutlardan ıslanacağız
öncesini bilmediğimiz hangi öykünün sonu işimize geliyorsa
diğerlerinin hiç açmadan kapağını sadece onu okuyacağız…

Yetmez., hepimiz aynı dinden., aynı dilden., aynı renkteniz demek...
Yetmez …
Vurulmuş bir güvercinden yere düşmüş bir tek tüy bile görsek .,
Dünyanın bütün dilleri ve yüreklerinde
HEPİMİZ GÜVERCİNİZ
Diyebilmek gerek . . .

kağıttan kayıkların., üstüne göz izi düşmemiş sırılsıklam mektuplarıyla hüzün dolu adımlardayım., asla denize kavuşamayacak su boylarında...
. . ,
bak işte.,
sırılsıklam hasretimle dolu bir mektup daha yazıyorum sana şimdi
sanki zili çalmışım da kapıyı gülerek sen açmışsın her zamanki gibi
oku bak... 'merhaba canımın içi'

/kalemin dili tutulur., yürekteki rüzgar gülleri dönmeye başlayınca/
.

---şair ne yazabilir bu durumda ., havadan/sudan başka…

“duman sarmış şu karşı dağın başını” diye başlasa bir şiire

Birden kendi çocukluğuma dönüyor, çocuksu rüyalar oluyorum
kovboylar dökülüyor mesela, yıkılmış sinemaların perdelerinden
ben rengarenk çiçekler ekiyorum, boş kovanları toplayıp yerden...
ama içimde apaçiler ölüyor, duman olup tüterken barış çubukları
sebebi kim., yoksa ben miyim.,bilmiyorum…
hiç görmediğim anamın kapanıp dizlerine,

HAYAL DENİZİNİN DALGALARI. . .
- geceyi beraber izleyelim., bakalım neler olacak...
. . .
(merhaba demek için sana., ayağa kalkıyorum...)
haydi., yönü rüzgara karşı güvertede., geçip otur karşıma
tadı iyot rüzgarlar gibi dol içime., denizden esip gelmişsin...

günler-aylar işte böyle geçip giderken., her hasretin satır başında
önce senin adın yazar canımın içi...
öyle hasrettir ki bu., kurşun gibi yürekte yatar., mayın olur patlar
gün batımlarında ve her seher vakti...
. ,
şimdi alıp sazımı astığım kör duvardan., bir türkü söylesem sana

HASRETİN ADRESİ BOĞAZ HAVASI
.
Yolcusuzluğa mahkûm bir iskeleden bindiğin., mesela Kanlıca’dan Emirgan’a Boğazı enlemesine kesen., kimsesiz bir vapurun üst güvertesinde tam da demli çayını yudumlayıp taze kokulu- bol susamlı simidi önce yanağından öpüp sonra ısırmanın hayalini kurarken...,
. ,
Birden çığlık çığlığa bir martı mangasının., saldırısına tutulursun
kanat seslerinden kelepçeler vurulur yüreğine…

Koşuyorum…
karanlıkların sığınağında., kapan iskeleleri tam karşımda duruyor
bulanık sularda çatanalar sevişiyor., ara bozan oluyorum aralarına
yürekten taşan hasretle yandığına aldırmadan., kollarım kulaç atıyor
kucakla beni Haliç., şişesiz kezzap artığı sulardan geliyorum sana
arsız işgalciler değil., hep senin oturman için her şiirimin başlığında.,