Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Üzülme demeyeceğim,
Çünkü üzüleceksin.
Beni kaybettiğine değil,
Bende bittiğine.
Beni tükettiğine değil,
Bende tükendiğine üzüleceksin.

Üzülme;
Senin suçun yok.
Bu aşka tutulan da,
Acısından kavrulan da kalbimdi.
Göz göre göre sevdalanan da,
Hasretine dayanamayan da yüreğimdi...

Üzülme can,
Her gidenin gittiği bir yer vardır.
Giderken,
Yüreğinde sakladığı bir şey vardır.
Üzülme can,
Vuslatta da ayrılıkta da hayır vardır.

Coşkun akan su idim, indim ovada duruldum.
Deli gibi sevda idim, bir taş kalpte yoruldum.
Cümle kâinatı, avucumun içi gibi bilirdim de,
Gittim bir çift ela gözde kayboldum...

Uçsuz bucaksız derya idim, hasretinle kurudum.

Ben varlığında yokluğumu diledim,
Sen yokluğunda varlığımı kaybettin.
Ben al diye kalbimi ellerine verdim,
Sen kalbimi tutup ellere teslim ettin...

Oysa varlığında yok olmamla,

Vazgeçmek;
Teslim olmaktır kadere,
Ses etmemektir kimseye,
Razı gelmektir boynuna geçen ilmeğe,
Giyip yakasız gömleği,
Gitmektir bile isteye ölmeye.

Vazgeçtik...
Önce kendimizden,
Sonra sevgimizden.
Önce gözlerimizden,
Sonra gönüllerimizden.
Akıntıya kürek çekememek gibi.

Vazgeçtim senin adını anmaktan.
Tırnaklarım ile kuyu kazmaktan.
Vazgeçtim seni de sever sanmaktan
Her gün bıkmadan sana şiir yazmaktan...

Vazgeçtim bize dair hayallerden.

Vefa nedir bilir misin?
Şimdi ne bu diyeceksin.
Doğru ya akıl mı kaldı bende,
Sen vefayı nereden bileceksin...

Tıpkı gelişin gibi oldu gidişinde,
Apansız, savunmasız, sorgusuz ve de sualsiz…
Bir anda gökyüzümü kapladın,
Yağmur oldun yüreğimi suladın,

Beklenmedik bir anda geldin,