Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

İnsan her zaman isteye isteye gitmez.
Bazen de ardından gelen var mı,
Onu bilmek ister.
Her gidiş bir ayrılık ile bitmez.
Bazen de uzaklaştıkça yakınlaşılır,
Onu görmek ister.

İnsan varlığın kıymetini yoklukta anlarmış.
Allah var;
Ben senin kıymetini,
Varlığında daha çok biliyordum.
Şimdi yaşlandım galiba,
Seni soruyorlar,

Bırak son kez bakayım,
Cennetin penceresinden.
Bari son bir nefes alayım.
Miski amberinden.
Dokunma bırak yanayım,
Alev almış gözlerinden.

Çok değil,
Birazcık cesaretim olaydı.
O zaman her şey,
Eminim daha kolaydı.
Hepsine gerek yok,
Bende azıcık yürek kalaydı.

Sen beni dilemesen, ben nasıl gelirim?
Sen beklemezsen, ben nasıl yetişirim?
Sen söylemezsen, ben nereden bilirim?
Ve sen tutmazsan elimi, ben nasıl gülerim?
***
Görüyorsun ya sevgili,

Ben böyle miydim bir zamanlar,
Bitip tükenmiş halimden,
Sen değilse başka kim anlar.
Görmez misin gözlerimden,
Yaş diye kan damlar.
Sebebim sendin,

Söze geldik,
Göze geldik,
Kendimize geldik de,
Birbirimize gelemedik.
Duyduğumuzdan geçtik.
Gördüğümüzden geçtik.

Dudakları alev olup,
Yangınlara çağırırken;
Sözleri beni uyarıp,
Hemen kaç diyordu.
Kalbi kendine çekip,
Yaklaş diye bağırırken;

Son bir dua gerek bana.
Bir daha dönmemeye,
Aşka tekrar düşmemeye,
Sevgiliyi düşünmemeye dair,
Son bir yemin,
Son bir ant gerek.

De ki zaten hiç olmamıştı.
Bir hayaldi bitti, bir düştü gitti.
De ki uykudaydım uyandım.
Bir dertti başımdan savdım.
Derin bir oh çek yürekten.
Sonra da kurtuldum de,