Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Sen gitme ben giderim.
Sakın bir şey söyleme,
Ben anlarım.
Açıklama yapma,
Nasılım diye merak etme,
Aracı gönderme,

Hani bazen bitti diyorum ya;
Sen yine de bana inanma...
Hani üzülünce istemediğimi söylüyorum ya,
Yalan... Sen benim sözlerime kanma...

Hani bazen sevmiyorum diyorum ya;

Bir kere sevdim dese;
O kadarı bile bana yeterdi.
Küçücük bir ümit verse;
Gönlümde ne güller biterdi.
Yüzüme gülmese de olurdu;
Sadece tebessüm etse,

Sen hiç gitmek ile kalmak arasında,
Kararsız kaldın mı?
Ayrılmak zorunda olduğun halde,
Dalına sımsıkı tutundun mu?
Açılmayan kapıları zorladın mı?
Kadere meydan okudun mu?

Öylesine çok özledim ki seni,
Toprağa anlattım çatladı,
Göklere anlattım ağladı.
Ben öylesine çok sevdim ki seni,
Kim duyduysa kavuşalım diye,
Adaklar adadı.

Seni beni bir araya topladılar,
Ardından iki kişi saydılar.
Oysa ben daha ilk görüşte,
Sana deli gibi çarpılmıştım.
O sebepten günahın her ne ise,
Kendi üzerime almıştım.

Diyorum ki;
Seni çok sevdim.
Bakma çokun yokluğuna.
İfadenin azlığına.
Kelimenin yetersizliğine.
Çok işte çok sevdim.

Ey gökyüzü, bir daha bana aşk dersen,
Bilesin ki yeryüzünü sana tercih ederim.
Gayrı bir kez bile yarin gözlerine benzersen,
İnan bana toprağa karışır da çeker giderim...
***
Ey güneş, bir daha aşk ile doğarsan,

Ey sevgili;
Sen bu dünyanın ne en güzeli,
Ne de en özeli idin.
Seni güzel gören gözlerim,
Özel yapan sözlerimdi.

Seni değil de,
Seni uyurken seyretmeyi özledim.
Battaniyeye sımsıkı sarılmanı,
Usul usul nefes almanı,
Ara ara sağa sola dönmeni.
İkinci bir yastığı bağrına basmanı.