Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Bir adam severse, tüm kalbiyle sever.
Neyi var, neyi yoksa önüne serer.
Bir adam severse, aklından vazgeçer,
Kalbi, tüm benliğine hükmeder.
Bu sebepten onda mantık aranmaz,
Herkeslerden kıskanır da,

Bırak son kez bakayım,
Cennetin penceresinden.
Bari son bir nefes alayım.
Miski amberinden.
Dokunma bırak yanayım,
Alev almış gözlerinden.

Ey gönül;
Madem ki her ne etsen yaranamazsın.
Bırak o halde,
Vazgeç ki yaran azsın...
Sarma sakın hiçbir yerini,
Varsın kanasın.

Günahımı aldığının yarısı kadar,
Gönlümü alsan,
Bir gün dahi kırılmazdım,
Ne kadar da zalim olsan,
Ah be sevgili,
Vuslat dururken,

Çok değil,
Birazcık cesaretim olaydı.
O zaman her şey,
Eminim daha kolaydı.
Hepsine gerek yok,
Bende azıcık yürek kalaydı.

Sen beni dilemesen, ben nasıl gelirim?
Sen beklemezsen, ben nasıl yetişirim?
Sen söylemezsen, ben nereden bilirim?
Ve sen tutmazsan elimi, ben nasıl gülerim?
***
Görüyorsun ya sevgili,

Huzurun, mutluluğun bendeyse gel sevgili,
Bu can da, bu tende senindir, benim değil ki.
Hem aklın, hem fikrin bendeyse durma artık sevgili,
Bu gönlün gerçek sahibi sensin, misafiri değil ki.

Ne istersen iste, ne dilersen dile emrindir sevgili,

Ben böyle miydim bir zamanlar,
Bitip tükenmiş halimden,
Sen değilse başka kim anlar.
Görmez misin gözlerimden,
Yaş diye kan damlar.
Sebebim sendin,

Söze geldik,
Göze geldik,
Kendimize geldik de,
Birbirimize gelemedik.
Duyduğumuzdan geçtik.
Gördüğümüzden geçtik.

Dudakları alev olup,
Yangınlara çağırırken;
Sözleri beni uyarıp,
Hemen kaç diyordu.
Kalbi kendine çekip,
Yaklaş diye bağırırken;