Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Sende seveceksin sevgili,
Ama ben senden geçtikten,
Sen bende öldükten sonra seveceksin.
Ki ancak o zaman;
Karşılıksız aşkın acısını,
Gözlerinle değil,

Sanma ki hep böyle olacak.
Sanma ki bir ömür,
Sevilen olarak kalacaksın.
Gün gelecek,
Senin de ateş bacayı saracak.
O gün sende yanacaksın.

Önce doğup büyüdüğün yer,
Sana yabancılaşacak,
Oturduğun mahalleyi bile tanımayacaksın.
Caddeler, sokaklar,
Kendi evin dahi başkalaşacak,
En iyi bildiğin yollarda bile kaybolacaksın.

Önce doğup büyüdüğün yer sana yabancılaşacak,
Oturduğun mahalleni dahi tanımayacaksın.
Caddeler, sokaklar, kendi evin dahi başkalaşacak,
En iyi bildiğin yollarda bile kaybolacaksın.

Bir perde inecek açık sandığın gözlerine,

Ne kötüymüş insanın kendiyle savaşması.
Her vurduğunda yüreğinden vurulması,
Önce kendi ateşinde yanıp kavrulması,
Sonra da küllerinde sönüp savrulması.
Ne büyük çaresizlikmiş,
İnsanın kendinden kaçması.

Her şey değişti diyorsan,
Sevgim bittiğinden değil.
Sabrım tükendiğinden.
Her gün mazide kalıyorsan,
Ben gittiğimden değil.
Sen gelmediğinden...

İlk defa geldin sevgili,
Hoş geldin, ne iyi ettin…
Gülen yüzün,
Işıl ışıl gözlerinle beni bahtiyar ettin.
Ne çok özlemişim,
Ne çok hasretmişim bu ana,

Sen gidince,
Güneş düştü peşine,
Ay düştü, yıldız düştü.
Benim kısmetime ise,
Kapkara geceler,
Kederli günler düştü...

Ay değildi gecemi aydınlatan.
Gittiğinin gecesinde,
Dünyam kararınca,
Zifiri karanlıkta kalınca anladım.
Güneş değildi tenimi ısıtan.
Ardından koştuğumda,

Bir elimde hüznüm,
Diğerinde sevincim,
Sen gitme,
Ben senin yerine de giderim,
Aklımda anılar,
Kalbimde sana olan sevgim,