Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

İkimizde çok acı çekiyorduk.
Ben sevilmeden sevdigim için,
O, sevmeden sevildigi için,
Ama ben sevmekten vazgeçemiyordum,
O, sevilmekten.
Çünkü ben sevmeyi seviyordum,

İkimiz de vazgeçtik...
Önce kendimizden,
Sonra sevgimizden...
Aynı anda uzaklaştık...
Önce gözlerimizden,
Sonra gönüllerimizden.

Birazdan düşüp ölecekmiş gibi tutundum sana,
Başkaca nefesim yokmuş gibi soludum seni.
Ama sen, hiç ölmezmişim gibi savurdun beni.
Soluksuz da yaşanırmış gibi, kestin nefesimi...

İkimizde yanıldık sevgili, beden hasretten ölmüyormuş,

İkimizin de yüreğinde bir şeyler oluyordu.
Benim ki sevgi, onun ki nefret doluyordu...
Ve zavallı yüreğim bunu bilmiyordu.
Sanıyordu ki, o da kendini sevecek.
Sanıyordu ki, mutluluk yakında gelecek.
Yaşadığı tüm acılar bir anda geçecek.

İkiydik bir olduk.
Sen bende,
Ben sen de kaybolduk.
Hiç iken hep,
Hep iken daim olduk.
Bir birimizi gökte ararken yerde,

Sen ilk değil, tek göz ağrımdın.
Ne zaman görsem, dizlerim titrerdi.
Kalbim yerinden çıkar,
Canım bedenimden giderdi.
Sen aşkın kendisiydin sevgili.
Bu sebepten, ben seni yazardım,

Sen bilmiyorsun ama,
Ben ilkleri hep sende yaşamışım.
İlk nefes alışım,
İlk adım atışım.
İlk aşkım,
İlk şiir yazışım.

İnan bana bensizken herşeyin olsa,
Benimleyken hiçbir şeyin kadar etmez.
Ve yokluğumda saatler geçmezken,
Varlığımda bir ömür sana yetmez
İnan bana aklında ben varken,
Yanında olanın hükmü geçmez.

Sana olan inancımı yitirdim artık,
Çünkü ya dilin yalancı, ya kalbin.
Sana olan güvenimi kaybettim artık.
Çünkü ya sözlerin yalancı, ya gözlerin...
***
Ben bu aşktan da, senden de geçtim artık,

Özledim sevgili, inan çok özledim...
Avuç içlerinden öpmeyi, gözümü açınca seni görmeyi,
Dizlerinin dibinde yatmayı, kokunu ciğerlerime katmayı,
Seninle birlikte sabaha gözlerimi açmayı özledim…

Öyle ki; kimseden saklayamayacak kadar,