Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Neydi böylesine kendini kaybetmene sebep.
Nerde kaldı haya, nerde kaldı edep.
Biz böyle mi anımsayacaktık birbirimizi.
Böyle mi anacaktık mazimizi.
Hani dost kalacaktık.
Hani yalnız güzel günleri hatırlayacaktık.

Aşk, aşk diye feryat eder,
Cümle âlemi gezersin,
Aşk sendedir gönlüm,
Söyle neyi nerede ararsın.
Bir ten midir seni senden alan, seni derde salan.
Ten dediğin topraktır, her gün ayağınla çiğnersin.

Ben seni yüreğime beklerken,
Sen yine aklıma geldin,
Avuçlarına bırakıp ta,
Kalbimi al derken,
Sen gittin aklımı aldın,
Tüm varlığımı sana vermeyi dilerken,

Bazen ufka doğru dalar gözlerim,
Kimsenin görmediği derinlere bakarım.
İşlediğim en büyük suçun itirafıdır sözlerim,
Ben beni kıranı, kırdığı yerde saklarım.

Ne kazandığını bilmiyorum ama,
Umarım kaybettiklerime değmiştir.
Sayende bu aşkı bitirdim,
Sevgiye olan inancımı yitirdim.
Toz konduramadığım seni kaybettim...
Dilerim benden aldıkların buna değmiştir.

Çok iyi biri olduğumu söylediğinde,
Hiç olmadığım kadar kötü olmuştum.
Daha iyisini hak ediyorsun dediğinde,
En çok sevdiğimden olmuştum.
Bana mutluluk dilediğinde,
Mutsuzluğun dibine vurmuştum.

Unutamadığım adın değildi.
Yaptıkların ya da yaşattıkların değildi...
Hepsini unuttum,
Hepsini yuttum,
Hepsine sustum.
Ama hissettiklerim var ya.

Unutamadığım sen değildin ki;
Saçlarının mis gibi kokusunu,
Ellerinin yumuşacık dokusunu unutamadım.
Gözlerinin rengini,
Sözlerinin şiddetini,
Önce anlık öfkeni,

Senin için ölürüm diyordum,
Ama yanıldım,
Sen beni yüreğinde yaşatıp,
Hiç unutamayacaksın,

Ben kimse için ölmem diyordun,

Sen git demekte haklısın ama,
Ayaklar tutmayınca;
Gidemiyor işte insan,
Anılar taptaze dururken hafıza da,
Ne kadar istese de,
Silemiyor işte insan.