Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Çocukken annem onu ne kadar sevdiğimi sorardı.
Açardım kollarımı bu kadar derdim dünya onun olurdu.
Şimdi sen seni ne kadar sevdiğimi soruyorsun.
Yüreğim kadar diyorum beğenmiyorsun.
Oysa yüreğim kollarımdan çok daha büyük bilmiyorsun...

Her acıya dayanacak gücü,
Bulurken kendimde,
Tek bir sözüne kırılıp ağlıyorsam,
Kurşun işlemeyen sinemden,
Tek bakışınla vurulup dağılıyorsam,
Yere göğe sığmaz iken,

Bende bir hal var sevgili.
İçim dışım sen olmuşsun.
Bende bana yer kalmamış,,
Tüm benliğime dolmuşsun.
Huyum suyum sana benzemiş.
Kim görse beni sen zannetmiş.

Ben bu zamanın adamı değilim,
Bunu bilesin,
Düştüm mü yüreğine,
Bir ömür çıkmaz kalırım,
Sen kalbimi benden almak istersin ama,
Ben kalbinle kalmam,

Karşıma ilk çıktığında,
Kalbimi çalmıştın.
En son karşılaşmamızda,
Aklıma girmiştin.
Güya beni menfaat düşkünü sanmıştın.
Oysa senin,

Dedi; sen aşkını yaşa bende neyi ararsın?
Dedim; aşkı ben yaşayacaksam sen niye varsın.

Dedi; ben aşka inanmam sadece sevdiğimi sanmışım,
Dedim; aşktan uzak kalbine, boşuna mı yanmışım...

Ben severken mutluydum,
Sen sevilirken mutsuz,
Ben acı çekerken mutluydum,
Sen çektirirken mutsuz,
Ben ağlarken mutluydum,
Sen gülerken mutsuz,

Ne dinlediğin mühim değil.
İçinde beni bul yeter...
Nereye gittiğinin önemi yok.
Yanına beni de al yeter...

Beni hatırla,
Toprağa düşen yağmur damlasında.
Dinlediğin bir ayrılık şarkısında,
Ya da okuduğun bir şiirin mısrasında,
Rüzgar ellerini üşütürken gecenin ayazında,
Güneş tenini yakarken temmuzun sıcağında.

Bu kalp sana emanetti, alırken öyle dedin,
Sözde herkesten fazla, değer verirdin,
Hani ”ben ölmeden sana ölüm yok” derdin,
Söyle sevgili; o halde beni neden kaybettin.

Kalbimin yükü sana ağır geldi de,