Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Ne çıkar sen yanımda olmasan…
Kalbim zaten seninle değil mi?
Benim için beynamaz demişler,
Sevmek en büyük ibadet değil mi?

Ne çıkar ellerini tutmasam,

Sen yorulmak nedir bilir misin?
Ama öyle omuzlarındaki yükten değil,
Kalbin sana ağır geldiğinden...
Öyle, yoğun çalışmaktan filan değil,
Çok ama çok sevmekten...

Bu zaman başka zaman, aşk dediğin para pul…
Kalmadı öyle sevdanın peşine koşup gelecek bir kul,
Yüzyıllar öncesinde sevseydin eğer, bulunurdu belki orta bir yol.
Lakin bu zamanda dünya malı, maalesef ki sevdadan çok daha makbul…

Ey gönül;
Sevmek yürek işidir,
Yani bizdendir.
Sevilmek ise nasiptir,
Yani Hak'tandır.
O halde biz,

Ben seni öyle çok sevdim ki,
Benim kalbimin aldığını,
Senin aklın almıyordu.
Çünkü duyduğun hiçbir aşk,
Bendeki aşka benzemiyordu.
Bildiğin hiçbir aşk,

Sevmem demeyeceksin,
Yaz bir kenara,
Gün gelecek seveceksin.
Ya o hala yanındayken,
Ya da çok ama çok uzağındayken.
Senin de yüreğin kuş gibi kanat çırpacak.

Sevmemeni anlıyorum da,
Bu kadar sevilmenin de gereği yoktu bence...

Sevmesem pişman olurdum.
Sevdim perişan oldum.
Hiç bir şey yapmasam,
Onunla dost kalırdım.
Şimdi tamamen ayrı kaldım.
Her ne yaptı isem,

Sevmiyorum deme,
İstemiyorum de.
Çünkü isteseydin severdin.
Hiç bir şey bulamasan,
Onu da Allah yaratmış derdin.

Şeytan diyor ki artık sevme;
Bak gördün mü,
Bir sebep daha oldu işte,
Seni sevmeme...
Ben hiç şeytana uyar mıyım?
Sırf ona inat için bile,