Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Kadere bak...
Gel desem gelecek,
Gel gör ki diyemiyorum.
Hadi desem yola düşecek,
Ne var ki diyemiyorum.
Sevmek mi dediniz?

Bana sultan olmak varken,
Başkasına köle oldu.
Kızmıyorum,
Demek ki onun da kaderi buydu...

Tamam, kabul kaderin ayrılmakmış benden,
Öyleyse kederin neden düşmez peşimden,
Kaç mektup gönderdim sana gittiğim yerden,
Hiçbiri bahsetmedi mi yüreğimdeki kederden.

Yüzüm yok,
Senden bir şey istemeye.
Lüzum da yok zaten,
Sana dön demeye.
Giden gitti,
Biten bitti.

Her veda böyledir aslında,
Kabullenemezsin.
Dilin güle güle dese de,
Yüreğe söz geçiremezsin.
Bakakalırsın ardından,
Sanki her an girecekmiş gibidir kapından,

Ben hep anlatacağım ama,
Sen hiç anlamayacaksın,
Hem bende ki seni,
Hem sendeki beni...
Bilemeyeceksin hislerimi,
Kalbimdeki yerini.

Her şeyim olmak varken,
Hiç bir şeyim olmayı seçtin.
Gönlüme sultan diye beklerken,
Aleme köle olmayı seçtin.
Anla sevgili,
Ben seni değil, sen beni kaybettin...

Ağlıyorsam;
Canım yandığından değil,
İçim acıdığından.
Bir yerim kanadığından değil,
Yüreğim sızladığından.
Kalmıyorsam;

İnan bana bensizken herşeyin olsa,
Benimleyken hiçbir şeyin kadar etmez.
Ve yokluğumda saatler geçmezken,
Varlığımda bir ömür sana yetmez.

Ben seni güzelim ta yıllar öncesinde,
Belki dünya gözüyle,
Seni hiç görmeden sevmişim.
İhaneti bilmediğim,
Elime başka bir elin değmediği zamanlarda,
Her türlü şehvetten,