Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Sen çıkmazın içinde,
Çıkmaz benim içimde...
Sen çıkmaya çalıştıkça,
Bilsen ne kanarsın içimde...

Bugün sevdim demek sana zor gelirken,
Yarın gökleri inletsen sesini duyuramazsın.
Yaşarken yanağımı öpmek bile ağır gelirken,
Ölünce toprağımı öpmeye doyamazsın.

Bugün yanıma gelmeye üşenirken,

Karar verdim seni her an düşünmüyorum artık,
Sadece sabah kalkınca,
Bir de akşam yatınca…
Sonra gün ağarınca,
Ardından güneş doğunca…
İşte akşam olunca,

Kuş gibi kanatlandım uçamıyorum,
Alnıma yazılmışsın,
Çırpınsam da kaçamıyorum,
Nasıl bir yer etmişsin ki bende sevgili,
Sana gelmeden,
Kendime gelemiyorum.

İnan senden geçtim.
Sadece kendimden geçemiyorum.
Yoksa yolumu çoktan seçtim.
Lakin ben kimim, sen kimsin,
İşte onu seçemiyorum.
Ne zaman ben beni alıp gitsem,

Eğer hayallerimin değil de,
Hayatımın kadını olsaydın.
Senden asla vazgeçemezdim.
Eğer yalan değil de,
Gerçek olsaydın.
Bir adım ötene gidemezdim.

Şiir yazıp aklına düşeceğime,
Keşke şiir olup gönlüne düşseydim.
Ve sen sevgili;
Şair diye benimle gurur duyacağına,
Keşke sen diye yalvaran sesimi duysaydın.
Satır aralarında ki seni bulsaydın.

Söyle;
Şimdi ben nasıl ağlamayayım,
Nasıl yanmayayım,
Nasıl ortada kalmayayım.
Bu acıya taş olsa dayanır mı?
Sen benden gittikten sonra,

Kim derdi ki;
Bile isteye senden geçeceğim,
Ayrılık şarabını ellerinden içeceğim.
Kim derdi ki;
Bu aşk gün gelip de bitecek,
Kalbim senden başkasını,

Kime baksam senin suretine bürünmüş,
Herkes sanki senin kokundan sürünmüş,
Sen gibi giyineni var, sen gibi tarananı,
Sen gibi gülmek isteyeni var, sen gibi ağlayanı...
Kime baksam sen olma arzusunda,
Sadece ama sadece sana benzemenin kaygısında...