Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Gözümü kapasam ne fayda.
Sırtımı dönsem,
Uzağa gitsem,
Ya da cehennemin dibine girsem,
Ne çare.
Hep aklımda,

Hayat her zaman kaldığı yerden değil,
Bazen de bittiği yerden başlıyor.
İnsan sadece nefes alırken değil,
Bazen de nefessiz kalırken yaşıyor.

Ne garip değil mi?
Sen geliyorsun,
Aklım gidiyor.
Sen gidiyorsun,
Bu kez aklım başıma geliyor.
Ben ancak o zaman anlıyorum,

Git diyorlar,
Bekleme gelmez.
Ümit etme artık,
O seni sevmez.
Kaç yılın tükendi bak,
Yazıktır değmez.

Git diyorlar, bekleme gelmez.
Ümit etme artık, o seni sevmez.
Kaç yılın tükendi yazıktır değmez.
Oysa kıramadığım zincirlerim var,
Hiç kimseler bilmez,
Halime bakıp ne haldeyim görmez...

Bana uyu diyen de sen,
Beni uyutmayan da sen.
Halime acıyıp,
Gül diyen de sen,
Bu hale düşürüp,
Güldürmeyen de sen.

Ne sevgidir bana ait hislerin,
Ne nefret.
Ne faydadır senin için varlığım,
Ne külfet.
Hem yoksun hayatımda,
Hem yaşıyorsun aklımda.

Ne çok susturdum yüreğimi,
Ne çok gem vurdum duygularıma.
Ne zor buldum kaybettiğim kendimi,
Yitirdiğim benliğimi,
Benliğimdeki sevdiğimi...
***

Ne kötüymüş insanın kendiyle savaşması.
Her vurduğunda kendinin vurulması,
Kendi ateşinde yanması.
Önce kavrulması,
Sonra küllerinde savrulması.
Ne büyük çaresizlikmiş kendinden kaçması.

Nesine aşık olayım;
Yokluğunda gözüme uyku girmiyor,
Varlığında gönlüm uykuyu bilmiyor.
Gitse dakikalar geçmiyor,
Gelse yıllar bana yetmiyor.
Demem o ki ne diye aşık olayım.