Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Kim derdi ki,
Bile isteye senden geçeceğim,
Ayrılık şarabını ellerinden içeceğim.
Kim derdi ki,
Böyle bir aşk gün gelip de bitecek,
Kalbim senden başkasını,

Kimi insan ilgiden hoşlanır.
Kimi ise yaklaştıkça uzaklaşır.
Kimi sevdikçe horlanır.
Kimi ise nefreti sevgi sanır.

Kimim ben....
Dalında solan yaprak mı,
Yağmura hasret toprak mı,
Sorsan yaşıyor derler,
Gel gör hele,
Nefes almak yaşamak mı.

Kimim ben....
Dalında solan yaprak mı,
Yağmura hasret toprak mı,
Sorsan yaşıyor derler,
Gel gör hele,
Nefes almak yaşamak mı.

Ey sevgili,
Dağlar ufalandı,
Gökler yarıldı,
Ana evladına darıldı,
Kurt gitti kuzuya sarıldı,
Ya sen,

Kimi şikayet edeyim ki...
Beni bana getiren de oydu,
Beni benden alan da...
Ömrü hayatımı bitiren de oydu,
Yaşamama sebep olan da...
Demem o ki varlığı başkaydı,

Yarimin yanında değilse,
Yerimin cennet olması neye yarar.
Derdimi soranım sen değilsen;
Tenimi saranım toprak olsa kim korkar...

Belki seni benden sonra da öpen olacak,
Ama benim gibi avuç içlerinden değil.
Belki benden sonra da seni saran olacak.
Ama benim gibi titreyerek değil.
Çünkü kimse kaybetmekten korkmayacak.
Çünkü kimseye zaman dar gelmeyecek.

Kırılmış tahta bir sandal gibiyim;
Ne yüzeyde kalabildim,
Ne diplere batabildim.
Her yanı sarılmış hasta gibiyim;
Ne ayağa kalkabildim,
Ne yerimde yatabildim...

Kır zincirlerimi, sal beni gideyim.
Aşk bitti, zaman bitti, ben bittim.
Azad et artık yıllar var ki köleyim.
Ümit bitti, sabır bitti, ben bittim...