Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

İşte gidiyorsun...
Veda bile etmeden,
Hoşçakal demeden,
Gidiyorsun işte,
Ne haldeyim bilmeden...
Yokluğunda ben yine,

Sen bana iyi gelmiyorsun...
Ne zaman görsem seni,
Kendimden utanıyorum.
Öyle bir hal alıyorum ki,
Ben beni tanımıyorum.
Yüreğimde bir şeyler oluyor ama

Dünya da göstermediğin saadet seninle,
Eksik etmediğin hasret benimle kaldı.
Oysa ne yollar vardı alınacak,
Ne günler vardı yaşanacak,
Kim derdi ki bu gözler,
Mutluluktan değil de acıdan yaşaracak.

Kabul;
Aklım başımda değildi.
Yanacağımı bile bile,
Ateşten uzak duramadım.
Kabul;
Kalbim söz dinlemedi.

Ey ben, Ey benden öte gelen...
Mümkünü yok yanacağız.
Ya bu dünyada kalbimiz yanacak,
Ya öbür dünyada canımız yanacak.
Ya aşk bizi yakacak,
Ya ateş içimizde olanı yakacak...

Bastığı toprağı öptüğüm dilber,
Yanağımı öpmek bile sana ar mıdır?
Bu canı yoluna feda etmişken.
Selamsız sabahsız geçmek var mıdır?
***
Bir gülüşüne kanıp yandığım dilber,

Sevdim demek zor değildir,
Yeter ki sevmiş olasın.
Gurbet dediğin uzak değildir.
Meğer ki dönmeyi bilesin.
Kanayan yarayı sarmakta ne var,
Eğer doğru ilacı sürersen.

İkiydik bir olduk.
Sen bende,
Ben sen de kaybolduk.
Hiç iken hep,
Hep iken daim olduk.
Bir birimizi gökte ararken yerde,

Bana sultan olmak varken,
Başkasına köle oldu.
Kızmıyorum,
Demek ki onun da kaderi buydu...

Yüzüm yok,
Senden bir şey istemeye.
Lüzum da yok zaten,
Sana dön demeye.
Giden gitti,
Biten bitti.