Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Mahşerin ortasındayım can…
Her yanım kızıla boyalı.
Sol gözümün gördüğünü,
Sağ gözüm inkar ediyor.
Sol yanımın sorduğunu,
Sağ yanım bilmem diyor.

Nedir sürekli bana seni düşündüren.
Kimdir bu aşkı hep aklıma düşüren.
Anla artık sevgili,
Yoruldum maziyi anmaktan,
Yoruldum her gün,
Aynı sabaha uyanmaktan.

Mühim olan akıl almak değil,
O akılda kalmaktır.
Zor olan adım atmak değil,
Doğru yere varmaktır.
Ve asıl mesele,
Sevmek değil,

Mesele;
Benimle aynı yöne bakması değildi ki;
Aynı yolda yürümesi de gerekmezdi.
Aynı şeyi görse,
Aynı menzile varsa bile yeterdi.
Mesele;

Sen ki benim muradım,
Her gece dualarla andığımsın.
Sen ki benim unutamadığım,
Bir gülüşüne ömrümü adadığımsın.
Görünce içimin ısındığı,
Huzuru bulduğumsun.

Şimdi ben nasıl ağlamayım,
Söyle nasıl yanmayım,
Nasıl ortada kalmayım.
Bu acıya nasıl dayanayım.
Aklıma nasıl mukayyet olayım.
Var mısın, yok musun nasıl bileyim.

Nasıl bir aşka düşmüşüm...
Uzaklaşınca bedenim,
Yaklaşınca yüreğim titriyor.
Yokluğunda sesim soluğum,
Varlığında nefesim kesiliyor.
***

Sen nasıl bir güneşsin ki, gece olunca kaçıp gidiyorsun,
Ay dediğin nedir ki, karşısında boyun eğiyorsun,
Sabah olunca dönmek, ben geldim demek elbette kolay,
Oysa gecenin karanlığında yürekli olup, kalabilmektir asıl olay.
***
Sen nasıl bir deryasın ki rüzgâr dinince duruluyorsun,

Madem ki yaklaştığımda,
Kalbimin atışını duyuyorsun,
O halde nasıl oluyor da,
Hala merhamet etmiyorsun.
Madem ki duracağından,
Böylesine endişe ediyorsun,

Sen hiç gönül kapına kilit vurdun mu?
Yüreğini kalbinde hapis tuttun mu?
Çocuk gibi haykırırken,
Yumruklarla kapıyı döverken,
Sen öte yanda durdun mu?
Bir teselli bile veremeden,