Cehennemin Cennete aşkı Şiiri - Ali Saye

Ben bir cehennemim, sen bir cennet,
Aynı göğe bakıp ayrı düşen iki niyet.
Birimiz yanar gecelere inat,
Birimiz dua gibi yükselir,

Arafta kaldım, ne sana varabildim
Ne kendimden vazgeçip yok olabildim.
Bir adım atsaydım belki kurtulurdum,
Ama sensiz bir hayatı da yazamadım.

Çaresizlik çemberinde dönüp dururken,
İçimde susmayan bir yangın büyürken,
İstemem sen üzül, kırıl, eksil,
Ben yanayım… yeter ki sen gül.

İstemem dara düşüp ah çekmeni,
Gecelere adımı ekleyip sönmeni,
Bir pişmanlık gibi çökmesin omzuna sevdam,
Ben yük olayım, sen taşıma beni.

Sen duygularıma toprak ol yeter,
Ben sana sağanak sağanak yağayım sefer sefer,
Her damlamda adını anıp çoğalayım,
Özlemimle seni sırılsıklam sarayım.

Bir yağmur düşün, içinde ben varım,
Her damlasında sana dokunan yarım.
Tenine değdiğimde ürperten serinlik,
Aslında içimde kopan fırtınanın yankısıyım.

Kokunu gönder gökyüzüne usulca,
Rüzgâr alsın, getirsin bana doyasıya,
Yağmurdan sonraki o toprak kokusu gibi,
İçime işlesin… adı sen olan hatıra.

Derler ya cennet kokusu bambaşkadır,
Benim cennetim senin bir nefes kadar.
Sen benim cennetül âlâdaki kokum,
Soluduğum her an, içimde saklı bahar.

Bir gün yorulursan, gel yanıma sığın,
Ben ateşim ama sana serin olur bağrım.
Yanarken bile seni incitmem ben,
Küllerimden doğar yine sana gelirim

Sevda dedikleri biraz yangın, biraz dua,
Biraz sensizlik, biraz da sana varma.
Ben cehennemsem eğer, sen rahmetim ol,
Yakma beni… ama bensiz de kalma.