Götürdüm derdimi döktüm denize,
Deniz dalgalandı, coştukça coştu.
Rengi döndü, sararmış bir benize,
Sığmadı kabına, dışına taştı.
Bir esinti geldi, sanki boraydı,
Garip gönlüm aşk od ’una düşünce,
Sönmek bilmez artık yandıkça yanar.
İçten içe titrer inceden ince,
Ağustos ayında üşüyüp donar.
Derdine uzanmaz bir dostun eli,
Ağzından çıkanla, kendin bilmeze,
Sakın ha yanılıp-şaşıp bulaşma!
Güvenilmez onun verdiği söze,
Denksizle bir olup, haddini aşma!
Eğer bir insanı satarsa kişi,
Dost diye sarılıp değmez insana,
Hayali sükûta uğrama sakın!
Nice canlar konup-göçtü bu hana,
Şöyle etrafına dön de bir bakın!
İnsan olan cana değer mi biçer?
Aynaya baktığında sancılı bir dilemma,
Sevse mi, sevmese mi veremedi kararı?
Herkese yol gösterip birkaç sözü var amma,
Bütün bildiklerinin kendine yok yararı!
Düşünürken bunları, yine girdi çıkmaza,
Sabreden ulaşır ancak hedefe,
Sabırla kumtaşı döner sedefe,
Sabırla ham ipek olur kadife,
Anlamaza ne söylesen az gelir,
Elbet bir gün bu kış biter yaz gelir.
Emmioğlumun adı da Osman AKSAY,
Dertlere aldırma hepsini boş say,
Birlikte diyelim onlara bay bay,
Sen boynunu büküp, üzülme dedi!
Telefon açarak, gel çay içelim,
Karyağdı’dan gördüm güzelliğini,
Paylaşalım diye aldım kaleme!
Erdemli’nin bütün özelliğini,
Anlatmaya bulamadım kelime!
Ortasından geçer Alata suyu,
Sahilin bir başka, dağların başka,
Adım adım geziyorum, doyamam!
Güzelliğin bizi çekiyor aşka,
Sana çirkin diyen yok ki, duyamam!
Mavi ve yeşilin kucak-kucağa,
İnsan düşmeyince dara,
Gönlünde olur mu yara?
Ona gelmeyince sıra,
Bilmez iyiyi kötüyü!
Sormaz, halin nedir diye,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!