Issız bir köşede rastladım ona,
Seslendim, seslendim bakmadı bana,
Halini görünce üzüldüm buna,
Kimseye diyecek yoktu bir sözü.
Baktığımda sanki kırık kanadı,
Sahte gülümseme, yalan ve riya,
Toplumda en büyük kanayan yara!
Sözde herkes iyi, çalışkan güya,
Böyle insanları mum yakıp ara!
Bana dokunmayan yaşasın bin yıl,
Yüce Allah kapananın yerine,
Açıyor kapılar çıkıyor bine,
İnsanoğlu anlamıyor bak yine,
İyiyse kendinden kötüyse bizden!
Nefesim daraldı boğuluyorum,
Derdimi kimseye diyemez oldum!
Hayattan her daim soğuluyorum*,
Bir lokma ekmeği yiyemez oldum!
Söz verdim kendime, bir karar aldım,
Kimsenin işine karışmam artık!
Ne güzel kendimle baş başa kaldım,
Hayatla boş yere vuruşmam artık!
Sabırla beklerim işin sonunu,
Bir kara sevdaya düşünce gönlün,
Solar bahçendeki açan her gülün,
Karanlığa döner yaşadığın gün,
Gözyaşın sel olur akar, ağlarsın!
Vermez isen eğer işi ehline,
Bir nalına bir mıhına vuruyor!
Bir tek o biliyor o haklı yine,
Yıllar öncesine gidip duruyor!
Elimden geleni yaparım fakat
Kendi düşen ağlasa da karışmam!
Kimse ders almıyor gayette rahat,
Boşa kara bağlasa da karışmam!
Boş ver dostum, herkes yapsın işini,
Hiç kimsenin hayatına karışmam!
Terk ederse bırakıver peşini,
Selamlaşır fakat kalpte barışmam!
Gayret ile başarırım işimi,
Öyle bir musibet geldi dünyana,
İnsanoğlu hangi derdine yana,
Deprem, çığ, sel derken bir de corona,
Gelmek için birbiriyle yarıştı!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!