En yakın dostların açar yarayı,
Yıkılır o zaman gönül sarayı,
Başkası alamaz gelen sırayı,*
Dünyanın düzeni inan ki böyle!
Kâmil olan insan kırmaz hatırı,
Sever her insanı, gönlünü alır!
Düşüncesi sığar taşmaz satırı,
Her işte ölçüyü bilerek kalır!
İbadet etmeye eşdeğer gibi,
Dündü henüz doğduğun, kucağıma aldığım,
Gönlümün çiçeğini, istemeye geldiler.
Ninniler söyleyipte dizimde salladığım,
Gönlümün çiçeğini, istemeye geldiler.
Daha çocuk yaşında, düştü gurbet ellere,
Gönlü güzel gerçek dostu bulunca,
Kaybetmemek için gönülden sarıl!
Yapılanda niyet halis olunca,
Ne gönül koy ne de dostuna darıl!
Gereksiz insanları çıkar ki hayatından,
Bozmasın huzurunu rahat et en azından,
Hayır gelmez böyle bir insanın avazından,
Girmesin hayatına kafan hep rahat olur!
Baharla beraber kaynıyor kanı,
Yeni filizlenen taze dal gibi!
Şenlenir bahçesi, yeşil her yanı,
Yanakları yayla görmüş, al gibi!
İncitmek istemez hiçbir gönülü,
Karşılıksız uzatırken elimi,
Dedikodulardan hevesim kaçtı!
Nedense hiç kimse tutmaz dilini,
Başına olmadık belalar açtı!
Değer bilmeyene sırrını verme,
Açar düşmanına eller söz eder!
Gerçek dost değilse gönlünü serme,
Kalbinde yarası kalır iz eder!
Zaman su misali akıp gidiyor,
İnsan gün geçtikçe zarar ediyor,
Kimi sevgi kimisi kin güdüyor,
Beşer bu durumdan ibret almalı!
Zaman dursun desen mümkünü var mı?
Sabreden ulaşır ancak hedefe,
Sabırla kumtaşı döner sedefe,
Sabırla ham ipek olur kadife,
Anlamaza ne söylesen az gelir,
Elbet bir gün bu kış biter yaz gelir.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!