Hiç kimseye diyemedim halimi,
Yaradana açtım bende elimi,
Felek genç yaşımda büktü belimi,
Benim bu halimi çekmeyen bilmez.
Haklıya hakkını bir veren mi var?
Düşünce anlarsın gerçek dostunu,
Elini tutunca bırakma sakın!
Düşman yere serer senin postunu,
Düşmana uzak ol dostuna yakın!
Yazı beğenmezsin, kışı beğenmez,
Olmaz ki hep bahar ey âdemoğlu!
Allah’ın kurduğu düzeni görmez,
Kendini zanneder bey âdemoğlu!
İlim öğrenir de, irfanı almaz,
Felek üstümüze örünce ağı,
Aldı elimizden bahçeyi, bağı,
Zehir etti zehir sofrada yağı,
Şaşırttı bizleri kaybettik yolu!
Felek ödedince ağır bedeli,
Üstüne çöktü dert kırıldı beli,
Bütün canı kaçtı tutmadı eli,
Onun için asla gülmüyor yüzü!
Dost diye güvendim açtım derdimi,
İnan ki ağzımın payını aldım!
Kalkıp bize ahlak dersi verdi mi,
Şaşırdım öylece ortada kaldım!
Karışınca işe menfaat-çıkar,
Görürsün insanın gerçek yüzünü!
Dostun dahi senden çok çabuk bıkar,
Tutmaz olur kimse, ahdi-sözünü!
Bakarsın ağzına bir çuval yalan,
Nedense insanlar hatasın görmez,
Düzelteyim diye kimseye sormaz,
Bazen olanları hayıra yormaz,
Görmez gözünde ki saban okunu,
Görür başkasında saman çöpünü!
Görünüşe bakarak bizi de mutlu sanma,
Bu hayatta ne de çok zorumuza giden var.
Herkes için öyle çok diyeceğim var amma,
Kalbe hep acı veren, belimizi büken var.
Acıma duygusunu kaldırıp koymuş rafa,
Verilmiş insana hepsi renga-renk,
Ne de güzel, bir çift yaratılmış göz.
Ela, siyah, yeşil bulunmuş ahenk,
Beden ile güzel donatılmış göz.
Kahverengi gözler pınar misali,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!