Dost diye güvendim açtım derdimi,
İnan ki ağzımın payını aldım!
Kalkıp bize ahlak dersi verdi mi,
Şaşırdım öylece ortada kaldım!
Karışınca işe menfaat-çıkar,
Görürsün insanın gerçek yüzünü!
Dostun dahi senden çok çabuk bıkar,
Tutmaz olur kimse, ahdi-sözünü!
Bakarsın ağzına bir çuval yalan,
Nedense insanlar hatasın görmez,
Düzelteyim diye kimseye sormaz,
Bazen olanları hayıra yormaz,
Görmez gözünde ki saban okunu,
Görür başkasında saman çöpünü!
Görünüşe bakarak bizi de mutlu sanma,
Bu hayatta ne de çok zorumuza giden var.
Herkes için öyle çok diyeceğim var amma,
Kalbe hep acı veren, belimizi büken var.
Acıma duygusunu kaldırıp koymuş rafa,
Verilmiş insana hepsi renga-renk,
Ne de güzel, bir çift yaratılmış göz.
Ela, siyah, yeşil bulunmuş ahenk,
Beden ile güzel donatılmış göz.
Kahverengi gözler pınar misali,
Sen gittin gideli gülmedi yüzüm,
Sel misali böyle akar gözyaşım.
Başka hiç kimseyi görmüyor gözüm,
Sanki ateş olmuş, yakar gözyaşım.
Sensiz bu sinemde kapanmaz yara,
Gün olur işlerin girer yoluna,
Hele bir bak sen sağına, soluna,
Azrail girmeden gelip koluna,
Hayatı irdele kendin ibret al!
Çaresiz kalırda olmazsa paran,
Evlat vurur, eşin dostun can vurur!
Cümle insanlarla bozulur aran,
Dönmez olur çarkın yerinde durur!
Güzele bakması sevaptır derler,
Güzele Hakk için bakmak güzeldir!
Güzeli görenler güzel severler,
Güzele aşk ile akmak güzeldir!
Sevginin çilesi ateşten gömlek,
Çaresiz gününde tutar elinden,
Sakın ha hakiki dostu bırakma!
İyi sözler dökülüyor dilinden,
Kötü olan söze dönüpte bakma!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!