Bu ülke, Atamızdan gençler emanet size,
Sizlerde bilirsiniz, gerek yok başka söze,
Titreyipte her zaman dönülmelidir öze,
Türkoğlu Türk olarak bu toprakta yaşarız.
Birlik ve beraberlik, bu işin temelidir,
Yıllar sonra duydum dostun sesini,
Gönle huzur, gönle neşe katıyor!
Unutturur, kederini yasını,
Kalbim heyecandan ne hoş atıyor!
Hissedersin o samimi havayı,
Baharla beraber kaynıyor kanı,
Yeni filizlenen taze dal gibi!
Şenlenir bahçesi, yeşil her yanı,
Yanakları yayla görmüş, al gibi!
İncitmek istemez hiçbir gönülü,
Karşılıksız uzatırken elimi,
Dedikodulardan hevesim kaçtı!
Nedense hiç kimse tutmaz dilini,
Başına olmadık belalar açtı!
Çaresizse insan hiç yüzü gülmez,
O’na söylenilen her söz dokunur.
Böyle bir durumu çekmeyen bilmez,
Temmuz da kar yağar da yaz dokunur.
Dost bildiklerin hep ardından güler,
Halimden belliydi çektiğim çile,
Hasbıhal ederiz belki dost ile,
Ne var ne yok diye sormadı bile,
Derdimi demeye dilim varmadı!
Havanda su dövüp geçirdi anı,
Bir kez meramımı ikrar edince,
Dinlemezse, artık daha söylemem.
Beni darda koyup, çekip gidince,
Gelir diye boşa gönül eylemem.
Çıkınca bir daha bakmam ardıma,
Hataya ödenen her bir bedele,
Bunun adı tecrübedir dediler.
Bazı fırsatlar hiç geçmiyor ele,
Belki bizi korur, kırklar yediler.
Düşünce hiç kimse tutmaz elinden,
Hayatta sıkıntı çekmemek için,
Yapılan her işte olmalı denge.
Üzüntü çekeriz bilmem ki niçin?
İnsan her konuda bulmalı denge.
Bazen ölçü deriz, haddini bilmek,
Dertler deryasına bilmeden daldım,
Bir çırpıda beni yok edip yuttu!
Feryat figan ettim, çaresiz kaldım,
Daha bırakmadı, orada tuttu!
Geleni arattı, bütün gidenler,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!