Çaresiz gününde tutar elinden,
Sakın ha hakiki dostu bırakma!
İyi sözler dökülüyor dilinden,
Kötü olan söze dönüpte bakma!
İnsanoğlu hiç haddini bilmiyor,
Yüz verirsen döner yüz daha ister!
Onun için mutluluğu bulmuyor,
İnan ki yüzünde kalmamış astar!
Birçok insan bilmez asla haddini,
Kendinde zanneder bütün keramet!
Merak edip araştırmaz ceddini,
Sonra yüzleşince duyar nedamet!
Hak etmeyen birine verirsen fazla değer,
Seni yolda bırakır, toplumda rezil eder!
Güvenipte sırtını dönersen ona eğer,
Sırtından hançer vurup, sonra da çekip gider!
Duyunca ben vızıldayan sesini,
Arı sandım, hepsi birer bit çıktı!
Atınca üstünden kürkü, fesini,
Kurt taklidi yapan ne çok it çıktı!
Cahillik diz boyu akıp gidiyor,
Ölen insanlığa bakıp gidiyor,
Dost dediğin bir kulp takıp gidiyor,
Bilmem ki insanlık nereye böyle!
Hiç kimse kendinde görmüyor hata,
Ne güzel söylemiş tarihte ata,
Evlat adam ise gerek yok yata,
Kazanır hem ahret, hem de dünyayı!
Gece gündüz demez çalışır durur,
Hayata çok anlam yüklüyor insan!
Yarını bilemez dünü unutur,
Dünyadan ne çok şey bekliyor insan!
Bazen hayatta yük çok ağır gelir,
Nerede olursan orada bulur,
Bilesin ki o yük sırtını bilir,
Hem dua hem çaba sabır da gerek!
Her yüze güleni dostun sanırsın,
Düşersen hepsini iyi tanırsın,
Dikkat etmez isen hep aldanırsın,
Hatalar iyi bir öğretmen olur!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!