Çocukken hayatın yükü omzunda,
Genç yaşta bükülmüş beli çilekeş!
Dertler bırakmamış rengi benzinde,
Can kalmamış tutmaz eli çilekeş!
Cetvel eğri ise çizgide eğri,
Ne kadar uğraşsan olmuyor doğru,
Bu sebepten yara içinde bağrı,
Fakat dönüp bir kez bakmaz kendine!
Baktım sokakta ki insan çok dertli,
Halime şükrettim onu görünce!
Huzurda fark etmez kartsız ve kartlı,
Herkes eşit olur, huzra varınca!
Mümkünse incitme yaratılanı,
Kalmadı dostluklar tükendi sevgi,
Toplumda ki temel değer çürüdü!
İcraat yok bom boş çoğaldı övgü,
Riyakar tavırlar aldı yürüdü!
Her sabah yeni gün ardından doğar,
Sanki karanlığı yok eder, boğar,
Bulutlar üstünde, yağmurun yağar,
Derdimi saklayan, sır küpü dağlar.
Kim bilir ardında ne sırlar saklar?
Kem lafı çekemem bir de kem sözü,
Dosdoğru olmalı insanın özü,
O zaman kızarmaz toplumda yüzü,
İnsan hem kendin hem haddin bilmeli!
Eşim kapatınca tüm ışıkları,
Kızlarım pastayla geldi o anda!
Tutuşturup pastada ki mumları,
Kutlama sesleri geldi bir anda!
Gönlüm duygulandı, gözüm yaşlandı,
Kimse bilmez nerde nasıl ölecek,
Gölge gibi bizle geziyor ecel!
Kim nasıl ağlayıp nasıl gülecek,
Düzeni sağlıyor ilahı bir el!
Kimi insan vardır, haddini bilmez,
Soyunu, sopunu, ceddini bilmez,
Dünyaya direktir zanneder ölmez,
Mevlam ibret için böyle yaratmış!
Eğer düşer isen değer bilmeze.
Alıp vurur seni hep yerden yere!
Pestilin çıkarır gör eze eze,
Kendin de zanneder sadece çare!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!