Sevgi suya düşen bir taş misali,
Halka halka büyüyerek çoğalır!
İyilik edenin huzurlu hali,
Daha çok sevgiyle karşılık alır!
İnsan ibret almaz ise hayattan,
Anlamıyor işte taze bayattan,
Haz duymaz o zaman en güzel tattan,
Tecrübe edince almalı ibret!
Götürdüm derdimi döktüm denize,
Deniz dalgalandı, coştukça coştu.
Rengi döndü, sararmış bir benize,
Sığmadı kabına, dışına taştı.
Bir esinti geldi, sanki boraydı,
Garip gönlüm aşk od ’una düşünce,
Sönmek bilmez artık yandıkça yanar.
İçten içe titrer inceden ince,
Ağustos ayında üşüyüp donar.
Derdine uzanmaz bir dostun eli,
Dert etme kendine yalan dünyayı,
Bu devran nicedir böyle dönüyor!
Vaat etseler sana güneşi ay'ı,
Göçüyon yerine biri konuyor!
Ağzından çıkanla, kendin bilmeze,
Sakın ha yanılıp-şaşıp bulaşma!
Güvenilmez onun verdiği söze,
Denksizle bir olup, haddini aşma!
Eğer bir insanı satarsa kişi,
Dost diye sarılıp değmez insana,
Hayali sükûta uğrama sakın!
Nice canlar konup-göçtü bu hana,
Şöyle etrafına dön de bir bakın!
İnsan olan cana değer mi biçer?
Aynaya baktığında sancılı bir dilemma,
Sevse mi, sevmese mi veremedi kararı?
Herkese yol gösterip birkaç sözü var amma,
Bütün bildiklerinin kendine yok yararı!
Düşünürken bunları, yine girdi çıkmaza,
Her sabah yeni gün ardından doğar,
Sanki karanlığı yok eder, boğar,
Bulutlar üstünde, yağmurun yağar,
Derdimi saklayan, sır küpü dağlar.
Kim bilir ardında ne sırlar saklar?
Kem lafı çekemem bir de kem sözü,
Dosdoğru olmalı insanın özü,
O zaman kızarmaz toplumda yüzü,
İnsan hem kendin hem haddin bilmeli!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!