Yaşadıkça görüyorsun sonunu,
Bitmez zannettiğin çok şeyler biter!
Eleğini asma katıp ununu,
Ummadığın anda ocaklar tüter!
Hatırı gönülü kaldırdık rafa,
Onun için hepten karışık kafa,
Ön plana çıktı her türlü tufa*,
Değerleri birlik olup bitirdik!
Hatırı, gönülü unuttuk artık,
Ne ara biz böyle paragöz olduk?
Moda diye şimdi elbise yırtık,
Olumsuz hasletle, huylarla dolduk!
Çalışır, çabalar gayret edersin,
Bakarsın sonunda bomboş bu dünya!
Nasipse dört metre bezle gidersin,
Kimisine göre çok hoş bu dünya!
Boş çuval dik durmaz demiş atalar,
Hem yaşamış hem de görmüş atalar,
Güzelliği tek tek örmüş atalar,
Bizlere bir kültür bırakmak için!
Kimine mal verip zengin ediyor,
Kimi ömür boyu koyun güdüyor,
Kimi gelip kimileri gidiyor,
Bazen çocuklarla deniyor hayat!
Hayat sanki bir bilmece,
Kimse bilmiyor kaç hece,
Döner durur gündüz gece,
Acep çözebilen var mı?
Yaptığın iyilik ortada kalmaz,
Gün gelir mutlaka bulur yerini!
Kamil insan öyle her işe dalmaz,
Ağrıtmaz başını korur ser’ini!
Değmeyen insana verirsen değer,
Alır seni uçuruma götürür!
Güvenipte ona uyarsan eğer,
Yürüyen gemini suya batırır!
Cahil sözün söyler gönlünü kırar,
Dünyadan habersiz her şeyi bilir!
Her ortamda sana veriyor zarar,
Kaçarsın üstüne üstüne gelir!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!