İnsan ibret almaz ise hayattan,
Anlamıyor işte taze bayattan,
Haz duymaz o zaman en güzel tattan,
Tecrübe edince almalı ibret!
Dert etme kendine yalan dünyayı,
Bu devran nicedir böyle dönüyor!
Vaat etseler sana güneşi ay'ı,
Göçüyon yerine biri konuyor!
Bahar geçer yaz kendini gösterir,
Hazanda yapraklar yâre kavuşur!
Kışın yağmur çamur kar yağar erir,
Baharda sel olur sanki savuşur!
Hiç halden anlayan kalmamış artık,
İnsanlık tamamen paraya dönmüş!
Baktım kıyafetler modadan yırtık,
Bahtımız beyazdan karaya dönmüş!
İçimde bir ukde umudu bekler,
Ha bu gün ha yarın güne gün ekler,
Bitmiyor arzular bitmez dilekler,
Bir bakmışsın dünya böyle geçiyor!
Herkes her konuyu iyi biliyor,
Ağlanacak halimize gülüyor,
Bu cehalet bağrımızı deliyor,
Kafalar karışık bilgi dumanlı!
Ne kadar ağır bu dünyanın kahrı,
Çekeyim desende çekilmiyor ki!
İnsan kendisine sunar mı zehri?
İçeyim desende içilmiyor ki!
Sakalı uzamış olmuş bembeyaz,
Ağustosta hava O'na buz-ayaz,
Gülmemiş yüzüne bahtı da biraz,
Kimseye derdini diyemez olmuş!
Hüzünden bak akort olmuyor sazım,
Feryat figan etsem çıkmaz avazım,
Her mevsim kış oldu kalmadı yazım,
Bu sebepten hayat düzen tutmuyor!
Bu hayatta kim ne etse kendine,
Yenilmesin hevesine fendine,
Su taşıma zalimlerin bendine,
Elbet herkes ektiğini biçiyor!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!