Öyle bir of çekti, inan derinden,
Oturunca kalkamadı yerinden,
Derdine bir medet umar serinden,
Göğsünü veripte rüzgâra karşı!
Sıkıntılarından gülmüyor yüzü,
Şans yüzüne gülmez ise bir defa,
Tabur tabur gelir dert seni bulur!
Ömür geçer gider sürmeden sefa,
Yaşadığın hayat hep zindan olur!
Yüreğimiz yandı tarifsiz acı,
Söyleyeyim dedim dilim varmadı!
Gözyaşı döküyor her ana bacı,
Yazayım diyorum elim varmadı!
Dert etme kendine dünyayı boşa,
İnandığın gibi hayatı yaşa,
Meyletme paraya, toprağa-taşa,
Ne yapsan neylesen olan oluyor!
Bazen bir tebessüm yeter insana,
Moral verir hem de can katar cana,
Selam, sevgi olur ademden yana,
Diyalog kurmayı sağlar tebessüm!
Yalan söyler isen mutlak kendine,
Bütün kötülükler döner bendine,
Yenilirsin artık nefsin fendine,
Dikkat edip adımını öyle at!
Bu hayatın çilesini,
Yaşamazsan bilemezsin.
Bırakma dostun elini,
Tek başına olamazsın.
Bazen iniş, bazen yokuş,
Damdan düşmeyen bir insan halini,
Nedense hiç damdan düşmeyen bilmez.
Çare için Hakk’a aç sen elini,
Hiçbir dua o makamda reddolmaz.
Âdemoğlu ancak yaşarsa bilir,
Derman diye vardın gör kapı duvar,
Kıran girdi sanki kalmadı davar,
Dost diye gittiğin başından savar,
Hani ademoğlu insanlık nerde?
Damdan düşmemişse eğer bir insan,
Düşenin halini katiyen bilmez!
Yaşanan acılar yakar bir çok can,
Akar gözyaşların kimseler silmez!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!