Mizaçla karakter bütünleşince,
İnsanda o zaman olur şahsiyet.
Yaş otuza doğru ilerleyince,
Kendini tamamen bulur şahsiyet.
Kişilik sahibi olan bir insan,
Sıfatına bakıp adam sanırsın,
Gördüğün çürük bir kütükmüş meğer!
Bir işin düşünce iyi tanırsın,
Toplumun gözünde atıkmış meğer!
Dünya işi bitmez kendini yorma,
Ehli olmayana hiç bilgi sorma,
Düşene sakın ha bir de sen vurma,
Hayatı yaşayıp gidelim sakin!
Öfkeyle kalkınca yanlış yaparız,
Mümkün olduğunca sakin olmalı!
Ardından da melül melül bakarız,
Huzuru hep sükûnette bulmalı!
Öfke yer bitirir her birimizi,
İşi ters gidince insanın bir kez,
Düz yolda takılır taşa ayağı.
Felek, kefen için vermeyince bez,
Şaşırır bilemez, ne solu-sağı.
Maddiyat sarmıştır insan gözünü,
Günlük hayat akışına bakınca,
İnsana, topluma şaşırdım kaldım!
Hele âdemin içine çıkınca,
Olup bitenleri kaleme aldım!
Güvenmiyor artık, baba evlada,
Biz Türkoğlu Türk’üz böyle biliriz,
Aman dileyene kurşun atmayız.
Bir derdi olana koşar geliriz,
Canımızı verir, vatan satmayız.
Niceleri var ki soydan habersiz,
SEBEBİ VAR!
Boynumu bükerek bakarsam yola,
Şunu bil ki, mutlak bir sebebi var.
Güvenip tutunma çürük bir dala,
Dünyayı başına eder sonra dar.
Gönlünde açmazsa sevgi çiçeği,
Selamını aldım, bir seher vakti,
Sevinçten gözyaşım, sel olup aktı,
Bir sağa, bir sola telaşla baktı,
Garip gönlüm bulamadı izini!
Kuşlar cıvıldaşır, bülbüller öter,
Dev aynalı bir sonradan görmenin,
Sakın ha sözüne itibar etme!
Haramzade bir sonradan dönmenin,
Güvenip peşine takılıp gitme!
Geldiği noktayı unutan biri,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!