Bitmiyor telaşı bitmiyor derdi,
Sanki bir yerlerden kaçıyor insan!
Hem sahtekarı var, hem de çok merdi,
Ancak ektiğini biçiyor insan!
Gönlüm bu göğsümde hapsolmuş gibi,
Çıkıp kuş misali uçmak istiyor!
Baharda çiçekler hep solmuş gibi,
Umutla, sevgiyle açmak istiyor!
Muallim derlerdi önceden bana,
Şefkat dolu baba, sevgi de ana,
İlim-irfan suyun iç kana kana,
Bütün cehaleti sil öğretmenim!
Ta evvelden beri, yazar çizerim,
Bilgiyi, sevgiyi paylaşmak için!
Dostu, akrabayı sever gezerim,
Bahaneler bulmam dolaşmak için!
Ne yapsan neylesen anlamaz lafı,
Bitmez sıkıntısı bitmiyor gafı,
Düz durmaz bir türlü bozuyor safı,
Nafile boş yere gönlünü yorma!
İlim-irfan ile donanan insan,
Gönül alır her dem, incitmez bir can,
Sevgi çiçeğiyle donanır her yan,
Mütevazı olur, insan-ı kâmil!
Gönüller feth etmektir onun işi,
Dünyanın yükünü vurmuş sırtına,
Adresi yazmıştır elde kartına,
İster rüzgar essin kopsun fırtına,
Gitmeye çalışır gör insanoğlu!
Baktım ki kendince herkes telaşta,
Bay-bayan, çocuklar mevcut her yaşta,
Toprağı paylaşmış, kalmamış taşta,
Kendine sıkıntın, ey insanoğlu!
Bütün insanlarda aynı heyecan,
İlk kez işim düştü, ipe un serdi,
Ortamı yay gibi gerdikçe gerdi,
Havanda su dövüp, nasihat verdi,
Kendimi dışarı nasılda attım.
Ne çok çile çektim, neleri gördüm,
Duyarsız olarak düşünme sakın,
Çektiğim çileyi herkes biliyor!
Mümkünse çevreme davrandım yakın,
İş bitince yapmasaydın oluyor!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!