Bilmediğim Birşey Var Şiiri - Özgen Öz

bazen duruyorum.
öylece.
ne bir yere yetişmek için,
ne birini beklemek için.
sadece duruyorum.
ve o an
hayatın ne kadar tuhaf olduğunu düşünüyorum.
aynı gökyüzünün altında
milyonlarca insan
başka başka şeyler düşünüyor.
biri birini seviyor.
biri birinden vazgeçiyor.
biri ilk kez
bir evin anahtarını cebine koyuyor.
biri son kez
birinin sesini duyuyor.
kimse bilmiyor.
hayatın en büyük anları
çoğu zaman
kimsenin haberi olmadan yaşanıyor.
bunu düşündükçe
kendimi garip biçimde küçük
ama aynı anda
çok büyük hissediyorum.
çünkü ben de
kimsenin bilmediği
bir sürü şey taşıyorum.
kimsenin görmediği
bir sessizlik mesela.
bir yere ait olmayan
bir özlem.
bazen nedenini bilmediğim
bir huzursuzluk.
ve adını koyamadığım
bir sevinç.
belki insan
tam da bunların toplamıdır.
söylediklerinden çok
söyleyemedikleri.
gösterdiklerinden çok
sakladıkları.
ve kimse
kimsenin tamamını bilmiyor.
en yakınındaki insan bile
senin içinde
kapanıp açılan bütün kapıları göremiyor.
belki iyi olan da bu.
çünkü insanın
kendisine bile anlatamadığı
bir tarafı olmalı.
kimsenin dokunamadığı.
kimsenin yorumlayamadığı.
sadece sana ait.
benim de var.
bazen oraya gidiyorum.
kimseyi götürmeden.
orada telefon yok.
saat yok.
geçmiş yok.
gelecek de.
sadece ben varım.
ve nedense
orada kendimi daha gerçek hissediyorum.
hayatın bana öğrettiği
en tuhaf şeylerden biri bu:
insan bazen
kalabalıktan değil,
kendisinden saklanıyor.
günlerce konuşuyor,
gülüyor,
işlerini yapıyor,
insanlarla oturuyor…
ama gece olduğunda
bütün sesler çekilince
kendi içinden kaçamadığını anlıyor.
işte o zaman
asıl hayat başlıyor.
kim olduğunla değil,
kim olamadığınla
karşılaşıyorsun.
söylemediğin sözlerle.
gitmediğin yollarla.
aramadığın insanlarla.
cesaret edemediğin hayatlarla.
ve garip olan şu:
bunların hiçbiri
artık değiştirilemez değil.
sadece
aynı yerden başlayamazsın.
belki mesele de bu.
hayat bize
ikinci bir şans vermiyor.
bize
aynı insan olarak
yeniden başlamayı bırakmıyor.
değişen yalnızca
biz oluyoruz.
bu yüzden
bugün kendime bir şey sormadım.
cevap aramadım.
geçmişi düzeltmeye çalışmadım.
geleceği de hesaplamadım.
pencereyi açtım.
bir süre dışarı baktım.
sonra içimden
çok basit bir cümle geçti:
belki de hayat,
anlamını bulduğumuzda değil;
anlam aramayı bıraktığımızda
güzelleşiyor.
ve ilk defa
bu düşünceden korkmadım.