Yoksun…
Yoksun;
Sen uzak bir şehirde
Bilmem kaç zaman oldu
Sensiz yıllar geldi de geçmek bilmedi.
Neredesin Sevgili
Yine bu kentin sessizliğinde
içimde daralan yokluğunun sokakları,
yüreğimden yine gülüşüne dolanan bir bahar var.
Yıllar var ki, sevdiğim,
Sınadım Kendimi
Sınadım kendimi zamansız bir yolculukta,
Ne takvime sığdım ne de mevsimlere…
Kimi zaman bir rüzgârın esintisi oldum,
Kimi zaman bir çocuğun gözyaşında saklı bir dua.
Kimsesizliğin Sokaklarında
Yazsam seni,
Oturduğun her sokak başına,
Her köşede gözlerin büyüse,
Her duvarda sesin yankılansa,
Papatyanın Son Yaprağı
İzmir’in dağları kadar çiçeklidir benim sevdam,
Her yanından kokusu taşar, rengi taşar,
Bir körfez sabahı gibi masmavi,
Bir Kordon akşamı gibi ışıklı…
Sana dair bir iz aradım yıllar sonra kendi kendimde,
,düşündüm durdum geceler boyu
Kırgınlıklarımı hiç bilmeden
Oysa
düşünüyorum da
hiç farkına varmadan
“Biraz Sarhoşum Hayattan” (derin versiyon)
Biraz sarhoşum hayattan,
Biraz da seni unutmaktan yorgun…
Bir sigara yanıyor dudaklarımda,
Her dumanında başka bir hatıra savruluyor.
Güldüğüm yoktu ne vakit
Dönermi bilmem hüzünler perisi
Sukütundan geri
Pencerem önünde
Bir çift
Güvercin sesi,
Oysa Nasıl Koşmak İsterdim Sana
Oysa nasıl koşmak isterdim sana,
Yılların yükünü sırtımdan atar gibi,
İçimde biriken bütün sessizlikleri yırtar gibi
Ve yeniden doğar gibi…
Ben, adını taşıyan bedenden ibaret biri değilim.
Ben; suskunluklarımın içinde büyüyen, yaralarından ışık sızdırmayı öğrenmiş bir yolcuyum.
Bazen bir rüzgârın kulağıma fısıldadığı sır, bazen gecenin en karanlık yerinde bile sönmeyen tek kıvılcımım.
Beni tanımaya çalışanlar önce yüzümü görür; oysa ben, gözlerimin arkasında sakladığım sonsuzluğu taşırım.
Ben ne tamamen geçmişim, ne de henüz gelmemiş geleceğim...
Ben, her nefeste yeniden doğan bir bilinmezim.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!