Özgen Öz Antoloji.com

Ben aklımı susturup ruhumu konuşturdum;
sonra kelimeler kontrolden çıktı.
Kimi geceye meydan okudu, kimi aşka kafa tuttu.
Ben ise hepsini yazdım…insanın içindeki uçuruma atılır ve yankısı ömür boyu dinlenir.”

Belki de sandığımız gibi bir son değildir.
Belki ruh, bedenin sustuğu yerde ilk kez kendi sesini duyar.
İnsan ölünce nereye gider, bilmiyorum…
Ama bazen düşünüyorum;
ya biz her gece uyurken, ölümün eşiğinden geçip sabah yeniden buraya dönüyorsak?
Belki ölüm, kapının kapanması değil…
hangi tarafta olduğumuzu unuttuğumuz bir kapının açılmasıdır.
Ve belki en büyük sır şudur:
Ölümden korktuğumuz için yaşamıyoruz;
yaşamın ne olduğunu gerçekten anlayamadığımız için ölüm bize karanlık geliyor.

aşk, bulunan bir şey değil; insanın içinde çok önceden saklanmış bir sırrın, başka bir ruhta kendini hatırlamasıdır.
Bazen bir bakışta tanırsın onu…
Nedenini bilmeden yakın gelir, sanki ruhun onu senden önce tanımıştır.
Belki aşk, iki insanın birbirine kavuşması değildir.
Belki iki ruhun, aynı sırrı hatırladığı o kısa anda zamanın susmasıdır.
Ve sonra anlarsın…
Bazı insanlar hayatına girmez.
Zaten ruhunun bir yerindedir; sen sadece onları hatırlarsın.