Sana Kalan Yer Şiiri - Özgen Öz

Her suskunluğumdan sonra
hayat devam etti.
sabahlar yine oldu,
çay yine soğudu masada,
telefon yine sustu,
insanlar yine birbirine
“nasılsın?” diye sordu.
ben de yaşadım.
ama insanın yaşamasıyla
hayatın içinde olması
aynı şey değilmiş.
bunu sonra öğrendim.
bazı günler
evden çıktım,
kalabalıklara karıştım,
güldüm,
konuştum.
kimse anlamadı.
çünkü insan
içinde birini taşırken
dışarıdan oldukça normal görünebiliyor.
senin yokluğun
öyle büyük bir şey olmadı bende.
daha kötüsü oldu.
küçük küçük yerlere dağıldı.
yatağın boş tarafına,
akşamüstü penceresine,
bir şarkının tam ortasına,
iki kişilik hazırlanmış bir sofraya…
sonra bir gün
bir fincanı elime aldım.
senin sevdiğin fincan değildi.
ama nedense
seni hatırlattı.
işte o an anladım;
özlemek bazen
bir insanı aramak değil,
onun olmadığı her yerde
onu yeniden bulmakmış.
sana kızdığım zamanlar oldu.
çok.
“neden kaldın aklımda?” dedim.
“neden gitmedin içimden?”
cevap vermedin.
zaten bazı sorular
sorulduğu kişiye değil,
insanın kendisine soruluyor.
ben de kendime sordum:
neden hâlâ?
sonra düşündüm.
çünkü seninle ilgili
tamamlanmış bir cümlem yok.
hep bir virgül var aramızda.
ne nokta koyabildim,
ne yeniden başlayabildim.eksik cümlelerle
öylece kaldık.
yarım.
ama bazı yarımlar
insanın içinde
tamamlanmış şeylerden daha uzun yaşıyor.
bazen seni
hiç özlemediğimi sanıyorum.
sonra biri
senin söylediğin bir kelimeyi söylüyor.
başka birinin gülüşünde
sana benzeyen bir şey oluyor.
ya da gece
sen uyurken
birden aklıma geliyorsun.
ve anlıyorum;
özlem geçmemiş.
sadece
sesini kısmış.
sana artık
“dön” demiyorum.
çünkü dönsen bile
eski günlerin
aynı yerden başlamayacağını biliyorum.
insan değişiyor.
yaralar değişiyor.
sevmek bile değişiyor.
ama bazı şeyler
değişmiyor.
mesela senin adını
içimden söylediğimde
hâlâ bir yerim
sessizleşiyor.
işte seni orada saklıyorum.
kimsenin bilmediği,
kimsenin dokunamadığı
bir yerde.
sana ait olsun diye değil.
kendimden bile
sakladığım bir şeyi
kaybetmemek için.
ve belki bir gün
seni tamamen unuturum.
belki bir sabah
adın hiçbir şey hissettirmez.
ama o gün gelirse
bir yanım üzülür.
çünkü seni unutmak,
seni kaybetmekten farklı olacak.
seni kaybettiğimde
hâlâ seviyordum.
unuttuğumda
artık kim olduğumu bile
hatırlamayacağım.
bu yüzden
bırak biraz daha kal.
bir fotoğrafta değil.
bir mesajda değil.
geçmişte hiç değil.
sadece
kalbimin kimseye göstermediğim
o küçük yerinde.
çünkü insan
herkesi affedebilir,
herkesten vazgeçebilir.
ama bazı insanlara
içinde bir oda ayırır.
kapısını kilitlemez.
ışığını söndürmez.
sadece
kimse girmesin diye
anahtarını kendine saklar.
sen benim
kimseye göstermediğim odamsın.