Alem**~° Şiiri - Özgen Öz

Âlem İçinde Âlemler
Kalp gözünü açık tut...
Çünkü gördüğün gökyüzü, yalnızca ilk perdedir.
Her perdenin ardında adı unutulmuş bir âlem, her âlemin içinde sonsuz bir başka âlem saklıdır.
Ruh, bedene sığmayacak kadar eski, zamana inanmayacak kadar bilgedir.
O, bir nefeste yaratılışa dokunur, bir nefeste kendi özüne döner.
Bilinç, kapı açtığını sanır.
Oysa her kapının ardında onu seyreden başka bir bilinç vardır.
Yolculuk derine indikçe yollar kaybolur.
İsimler susar.
Zaman, kendi gölgesini terk eder.
Sessizlik konuşmaya başlar.
İşte orada, âlem içinde âlemlere yürürsün.
Ne adım atarsın, ne de yer değiştirirsin.
Yalnızca hatırlarsın...
Bir yıldızın kalbindeki ışığın, bir taşın sabrında, bir damla suyun hafızasında, aynı sırrın saklı olduğunu.
Ve anlarsın...
Yaradan, hiçbir yerde değildir.
Bu yüzden her yerdedir.
Bir zerrede sonsuzluğu, sonsuzlukta tek bir zerreyi seyredersin.
Kalp gözü açıldığında renkler görünmez olur, sesler susar, kelimeler yetersiz kalır.
Çünkü hakikat, harflerle değil, tecelliyle okunur.
Her nefes, başka bir âleme açılan eştir.
Her secde, başka bir bilincin doğumudur.
Her teslimiyet, sonsuzluğun gizli kapısını aralar.
Sonra anlarsın ki;
Sen yolcu değilsin.
Sen yolsun.
Sen kapı değilsin.
Sen eşiğin kendisisin.
Ve bütün âlemler, birbirinin içinde dönerken,
en büyük sır, ulaştığın yerde değil,
kendini unuttuğun anda
Yaradan'ın seni kendisiyle hatırlamasıdır.