Artık Susuyorum Şiiri - Özgen Öz

Artık susuyorum.....
Dilin bildiği hicbirsey kelimelere sığmıyor..
Oysa
Kalbimde büyüyen sessizlik,binlerce cümlenin omzuna yüklenmiş bir ağırlık gibi.
Bu yüzden...
Bırak bugün beni...
Bir gün nasıl olsa...
sesimi gökyüzüne emanet edeceğim...
.Rüzgâr okuyacak içimde birikenleri
ibulutlar gözyaşımla ıslanacak...
Belkide ansızın bir gece vakti
hiç konuşmamış biri gibi
sessizce gelip geçeceğim kirpik uclarından
.......... ............. ...............
Bilirmisin..
İçimde tarifsiz öylece bir bekleyiş var.
Bir yanım sabaha yürümek isterken,
öteki yanım gecenin koynunda kaybolmayı seçiyor.
Sanki her nefesin
yeniden doğmaya çalışan bir ruhun sancısı.
Yorgun değilim oysa
Kesildim.....
Yıllar,
içimde fark edilmeden sessizce hırsızlar gibi dolaştılar.
Gülüşlerimi aldılar önce.
Sonra umutlarımı...
En sonunda da
kendime ait olduğumu sandığım bütün cümleleri.
Ruhum...
Issız bir mabedin
kırık penceresinden süzülen solgun ışık gibi.

Ne tamamen umut,
Nede bütünüyle bir aydınlık
Sadece bekliyor.
Belki bir dua , bir ses gelir diye...
Oysa kendi mahzenime sürgün edildim
Kalbimin en kuytu odasında
yalnızlığı misafir ettim.
Hiç acılarıma isim vermeden...
Bazen
Yunus'un karanlığını giyiyorum üzerime.
Kendi içimin denizlerinde kayboluyorum.
Hiçbir kıyı görünmüyor.
Hiçbir yıldız yol göstermiyor.
Sadece ..
yorgun bir nefes kalıyor geriye

Oysa...
İçimde,
taşlanacak kadar günahkâr,
affedilecek kadar masum bir yürek taşıyorum
Kendime bazen en ağır hükmü veriyorum.
Sonra,
aynı yaraları
şefkatle sarıyorum..
Şimdi
Toprağın altına gömüyorum
söyleyemediğim bütün cümleleri.
Belki bir gün,
Çiçek olurlar
Belki bir çocuk koklar onları.
Belki bir âşık okur.
Belki de
Yalnızca tanrı bilir
İçimde nasıl sustuğumu....