Adını Koymadığımız... Şiiri - Özgen Öz

Bir gün seni unutursam
beni hatırlatma kendime.
Bırak,
seni hiç tanımamış biri gibi
geçeyim içimden.
Çünkü seni hatırlamak
bir insanı hatırlamak değil artık;
bir mevsimin ortasında
zamana yenilmiş bir akşamı hatırlamak gibi.
Seninle ilgili hiçbir şey
tamamlanmadı.
Ne başladık,
ne bittik.
Aramızda yarım kalmış bir cümle bile yok aslında;
sadece söylenmeye cesaret edilememiş
uzun bir sessizlik var.
Bazen düşünüyorum…
Belki de biz birbirimizi
sevmek için değil,
birbirimizin içinde
uyuyan bir şeyi uyandırmak için bulduk.
Sen bende
uzun zamandır unuttuğum bir kapıyı açtın.
Ben sende
kimsenin bilmediği bir pencerenin
perdesini araladım.
Sonrası mı?
Sonrası yok.
Çünkü bazı karşılaşmaların
bir sonu olmaz.
İnsan birini hayatından çıkarabilir
ama ruhunun bir köşesinden çıkaramaz.
Ben seni oraya koymadım.
Sen kendin geldin.
Ve garip olan şu ki,
sana hiç “kal” demedim.
Çünkü kalmanı istemek
seni sevmek değil,
kendi yalnızlığıma mahkûm etmek olurdu.
Ben senden başka bir şey istedim:
Bir gece,
dünyanın bütün sesleri sustuğunda
kendi içine dön…
Ve orada
benden sana kalmış küçücük bir iz bul.
Belki bir kelime,
belki bir bakış,
belki de nedenini bilmediğin
hafif bir sızı…
İşte o benim.
Seni çağırmayan,
senden bir şey istemeyen,
kapında beklemeyen…
Ama sen nereye gidersen git
içinde sessizce yürüyen
o küçük iz.
Ve eğer bir gün
hiç tanımadığın bir şehirde
ansızın gökyüzüne bakıp
“Burada bir şey eksik…” dersen,
sakın arama.
Çünkü bazı insanlar
bulunmak için değil,
insanın içinde
bir daha hiç kaybolmayacak
bir yer bırakmak için gelir.
Make the imagery radically more original