Zaman Şiiri - Ayşe Yarış

Öyle bir kıştı ki,
bahar dediğimiz ne varsa sürgün yedi soğuğunda.
Bir yokuş vardı, sarptı;
çıkılmamıştı, çünkü arşın ölçüsü bozulmuştu insanın.
Artık bu âlemden bana düşen
ne bir derman ne de bir teselli kırıntısı.
Zira bu âlem, yaşamakla suçladı beni.
Ölüm yoklardı beni günde bilmem kaç defa.
Bir kalp çarpıntısı kadar basitti hayat bir o kadar muğlak ve karmaşık
Zaman,beni ikna etmeye çalıştı;
“alış” dedi,“katlan” dedi,“herkes gibi ol.”
Ama herkes gibi olmak ölmenin başka bir biçimiydi.