Kanata Kanata Şiiri - Serpil Koçar

Kanata Kanata

Sokakta yürürken
Omzuma değecek en küçük temas
Bütün içimi dağıtacak gibi
Birinin “iyi misin?” demesinden korkuyorum
Çünkü değilim
Çünkü anlatırsam dağılırım
Gözyaşlarım kirpiklerimde bekliyor
Düşmek için değil görülmemek için

Ben
İçime içime ağlamayı öğrendim
Kimse fark etmesin diye
Duygularımı susturdum

Ama içimde
Birbirine çarpan şeyler var
Öfke nefret özlem
Hangisini tutsam elimde kalıyor
Hangisini bıraksam içim kanıyor

Sayfalar dolusu yazabilirim
Ama bazı cümleler var
Yazıldığı an her şeyi bitirecek gibi
O yüzden susuyorum üzülmesin diye
Kırılmasın diye ya da belki
Bir gün dönüp
O kelimeleri bana karşı kullanmasın diye

İnsan en çok
Kendini savunmak için susar bazen
Ve en çok sevdiği için
Çünkü hâlâ yüreğimin bir yerinde
Adını koyamadığım bir sıcaklık var

Ne kadar kızsam da
Ne kadar yorulsam da
Ne kadar kırılmış olsam da
Bir umut kalıyor inatla küçük
Ama vazgeçmeyen

Ve ben
Hiçbir şey yapmadan
Öylece bekliyorum
Zaman geçiyor ama ben geçemiyorum
İçimde bir şey her gün biraz daha
Kanata kanata büyüyor
Bir yara gibi değil bu
Bir sessizlik gibi derin uzun
Ve kimsenin duymadığı

Ben
en çok içimde bağırıyorum
Ama dışarıdan bakınca
Sadece yürüyen biri gibiyim
Oysa içimde
Çoktan durmuş bir hayat var

Ve ben
Onu incitmemek için
Kendimi yavaş yavaş
Eksilterek seviyorum