Özgen Öz Şiirleri - Şair Özgen Öz

Ben Selene, göklerin gümüş ışığı,
Her gece sana inerim, rüyanın kıyısına.
Saçlarını tarar rüzgâr, uyurken gözlerinde,
Benim ışığım saklanır kirpiklerinin gölgesine.

Sen Endymion, sessiz bir çoban,

Bir gün kapanınca gözlerim
O son nefesi bulduğumda
O günün sonunda
İşte o akşamdan sonra
Sen bilirsin ya
Daha güzel olacak gözlerinde hayalllerim

Kalmışlıklarım var içimde,
Zamanın bittiği o mazenimde.
Bir düş gibi kadın belirir ruhumda,
Öylece zamansız,
Öylece sınırsız,
Öylece özgürce…

seni bir yerde bırakmadım.
ne son konuşmamızın
yarım kalan cümlesinde,
ne kapının kapanışında,
ne de ardından uzun süre
bakakaldığım o sokakta....

Seninle yaşamak kadar güzeldir ölmek,
Ruhum kadar özgür,
Sevdam kadar sıcak
Seninle kaç nefes alışveriştirki bu sonsuzluk,
Seninle sevişirken,yeniden doğmak kadar güzeldir ölmek,
gözlerinin içinde gülümseyerek kaybolmak hayatın içinde

Bilmem kaç asır
Kaç zaman oldu yüzünü görmeyeli,
Saçlarını avuçlarımda
Hani bir okyanusu tutar gibi
Yağmurlu toprak kokusu gibi,
Bahar sabahında çiçekler içinde kaybolmak gibi

Özlemine kavuşmayı hayal et biraz —
kendi rüzgârınla dans ederken.
Hadi, tut kendi ellerinden.

Aşk için, hayalin için, özlemlerin için;
hayatta olma macerası için…

Kapadım gözlerimi
Yine sarhoşluğuna öyle bir kuruldumki
Yorgun bir şiirin tadı dilimin ucunda
Bir buğulu cam önünde
Yağmurlar yağıyor
Yapraklar dökülüyor içimde kuytu bir yere

“Sessizliğin Adı”

Konuşmadık hiç, değil mi?
Bir bakışın yetti her şeyi anlatmaya,
Rüzgâr bile sustu o an,
Bir yaprak düşerken,

Sessizliğime sarılıp uyudum dün gece
Sırf uyanmasın diye
Beni acıtan
Beni kanatan
Tüm cümleleri birer birer
yağmur sesine bağladım gizlice...