Bekir Dalkıç Şiirleri - Şair Bekir Dalkıç

Vatan bazen gölgesidir bir çınar ağacıdır parkımızda.
En güzel yeridir, hep birlikte söylediğimiz o direniş şarkımızda.
Vatan budur; topraktır, nefestir, sudur.
Ekmektir varken, umuttur fokur fokur kaynartırken kanımızı
Bazen yoksul, küçük bir kız çocuğudur vatan
Lüx bir otomobil ezmiştir evinin önünde oynarken.

Onlar vatan haini değil aslında,
Öyleyse kim, kulak ver bana,

Çocuklarının rızkını kumar masalarında harcayandır vatan haini.
Arada bir giden işe,
Bitince yetmişlik şişe, pür neşe,

Büyüklerin ellerinden, küçüklerin gözlerinden, aşıklar dudaklarından öpüldüler,
gün boyu güldüler, gülmeyeni de gıdıkladılar.
Kıkırdadı bir takım bıdıklar.
Tatlı rüyalarında sayıkladılar dün gece.
Ben ise eski kahvaltıları düşledim.
Düşümde bütün sevdiklerimi topladım sofraya.

Yorgunum ama ölesiye değil.
Ölesiye yorulmaz ölüler.
Peşin bu hayat, veresiye değil.
Mutluluk veresiye.

Vicdan bir sıçandır derim dinlerim.
O da bendedir en beterinden.
Giriverir evime ben uyuduğum anda.
Açtır, sefidir, yüreğim ile beslenir.
Bir fak kurarım, yakalarım o sıçanı,
Ve artık benimdir, biridir benim gibilerden.

Esirdi kampları,
Asildi çocuklar,
Asiydi yürekleri,
Asıldılar teker teker.
Ömürleri ilmek ilmek,
Onur du onlar için ölmek,

Köyün en güzel kızını,
En zengin ağanın oğlu kaptı.
En hızlı otomobili kullanan pilot,
Yarışı en önde bitirdi.
En rahat koltuğuna uçağın,
En pahalı bileti alan oturdu.

Kafası yerinde değil bu mazlumun,
Kafama vursun eli silah tutanlar silahlarının o gümüş kabzesiyla.
Vurun da yerine gelsin.
Bana güzel bi dayak lazım.
Sırtımda geziniyor sinekler, uzanamıyorum kovmaya.
Kimsem yok ki kim kovsun

Yeter artık,
"Açım" diyorsan vur yumruğunu masaya,
Yar ortasında soğanı, fırlasın cücük.
Fırlasın o kalbi küçücük.
Tabağında kuru, yanında ise bulguru.
Bakır tasta hıyarlı, naneli bir cacık.

Bir yerlere gideceğiz ama nasıl gideceğiz? Toprak varsa yürüyerek mi? Su varsa yüzerek mi? Uçmayı biliyor muyuz yeterince? Bunlar gerekli şeyler mi gerçekten acaba?
Birini sevmeyi deniyorum ama kim var ki karşımda? Birilerini destekliyorum ama "Siz kimsiniz? Kim bunlar? Neredeyim ben?" Ya da "Neresi burası?"
Keşkeler keşkesi yeter ya yeter yeter! Böyle de olmaz ki offf! Bana bir etiket yapıştırmış birileri. Diyorlar ki "Sen bizdensin." Değilim kardeşim ya. İstemiyorum gitmeyi, gelmeyi, herkes gülmüyorsa gülmeyi. Bir varmış bir yok, herkes aç, bir ben mi tok? Yağmur yağıyor öp beni. Üşüyorum içten içe.