Basri Erdoğan Şiirleri - Şair Basri Erdoğan

Bir tek bende ağırdı susmak
kelimeler bile yük olurdu omuzlarıma
herkes konuşur kendince
ben içimde büyütürdüm cümleleri
Gönlüm dardı evet
ama kimsenin kapısını çalmadım

Bir yudum duman aldım, geceye karıştım,
Adını anmadım ama içimden geçtin.
Hasretin sıcaklığı dokundu göğsüme,
Sis gibi indi gönlüme,
Ne saklanabildim ne kurtuldum senden.
Aşk bizde büyük laflar etmez,

Şimdi solmuş satırlarda ismimi ara!
Kurumuş mürekkebin son damlasındaki
silik kelimelerde,
Tersinden okuduğun cümleler gibi,
anlamsız,
İsmin en kırılgan halleriyle yazıyorum artık,

Bugün seni hiç özlemedim, Sildim adını göğün mavisinden. Hangi gün dönüp baksan, Bir iz bulamayacaksın benden.

Yüreğimde yaktığın o mum, Çoktan küle karıştı sessizce. Artık hiçbir rüzgârın işi yok, Söndü çünkü kendi kendine.

Sana söyleyecek sözüm kalmadı, İçimde dökülen yapraklar sustu. Ne sır kaldı, ne hüzün, Hepsi zamana karışıp unuttu.

Aldım ele kalemi bu gece,
Mürekkebime seni karıştırdım usulca.
Her harfin ucunda biraz gözlerin vardı,
Biraz hasretin,
Biraz da içimde yıllardır susan o kırık yanım…

Bu son gece hâkim bey,
yarın darağacında soracaklar
“Son bir isteğin var mı?”

Diyeceğim ki
Bir kâğıt, bir kalem

Bu yol nereye çıkar?
Sonunda sensizlik var,
Çıkmazların dehlizlerinde kaybolurum
Sen yoksun, ben de yok olurum.
Varlığım görüntüden ibaret,
Ruhumu gözlerinde teslim ettim,

Bir kadeh koydum adını anmadan,
İçtikçe çoğaldın, eksilmedin.
Bektaşi hesabı bu sevda dedim,
Ne başı belliydi ne sonu senin.
“Can birdir” dedik, canı böldün,
Lokmayı paylaştın, gönlü esirgedin.

Seni görmediğim her sokak çıkmazmış,
Adımlarım kaderin sessiz duvarına çarparmış.
Ne yana dönsem bir gölge, bir suskunluk,
Meğer sensiz her yol, kendine kapanan bir yoklukmuş.
Rüzgâr adını fısıldar gecenin koynunda,
Yıldızlar bile eksik parlar sensiz ufkumda.

Senin serçe yüreğin ürkmesin diye
kelimelerimi incelttim, sesimi kıstım,
sevgimi avuçlarımda sakladım.
“Seni seviyorum” derken bile
içimde fırtınalar kopuyordu oysa,
ben sana rüzgârı değil,