Dünya dediğin Şiiri - Basri Erdoğan

Dünya dediğin; bir göz kırpımı kadar kısa, bir rüya kadar geçici… Ve biz, aynı göğün altında birbirine yetişemeyen iki kader gibiyiz.

Sen başka vakitte soluyorsun hayatı, ben başka gecelerde eksiliyorum. Ne sen benimle aynı anda tükeniyorsun, ne ben seninle… Birimiz zamana erken düşüyor, birimiz ayrılığa geç kalıyor.

Oysa aşk; aynı kalpte ölümü beklemekti belki de. Aynı sessizliğe baş koyup aynı yaradan kanamaktı.

Şimdi anlıyorum; bu dünya dedikleri şey, bir oyun, bir oyalama, bir gölge yalnızca…

İnsan; sevdiğine kavuşacağını sanırken meğer en çok yokluğa alışıyormuş. Ve kalp, en derin duayı bile bir çift göz için ediyormuş gece vakti.

Sen benim içimde yarım kalmış bir ayet gibi duruyorsun. Ne unutabiliyorum seni, ne tamamlayabiliyor bu ömür seni.

Bir gün hepimiz çekileceğiz bu fani sahneden; geriye ne şehirler kalacak ne de sustuğumuz bahaneler… Sadece, bir zamanlar birbirini çok seven iki yorgun ruhun göğe bıraktığı hüzün kalacak.