Şimdi yüreğimi kor gibi yakan düşüncelere bırakıyorum. İçinde biz olmayan, bizden söylemeyen şarkılarla gecelere yürüyorum. Ellerimde geçmişin kirliliği, gözlerim kan çanağı, uyku tutmayan sabahlara dönük yüzüm gün geçtikçe kendimden eksiliyorum. Biz mi uzaklaşıyoruz birbirimizden yoksa uzaklar mı bunu tetikleyip uzaklaştırıyor. Son pişmanlık fayda etmez söylemini bir kenara bırakıp, pişmanlığım olmadığının gerçeğiyle seni ilk bulduğum halinle yaşatıyorum.
senin yüzün gökyüzü
karşılıyorum sabahlarını
gecenin koynundan düştükçe
bir şiir dolanır
zihnimin uç noktalarına
Karanlık bir resmin içine düşen ışık
Aşk desen değil daha öte
Vurgun yemiş dalgıç şaşkınlığı
Uğruna harcanılan sessiz düşünce
Şahit göstermez içe kapanık
Mektup yazılmaz yarınlar
Tarifi olmayan bir eksiklik duygusuna kapılır insan…
Yapabildikleri karşısına dikilir ama eksiklik yoktur. Her şey tam gözükür.
Oysa insan hep içinden kanar ve içerden kanayan yara kabuk bağlamaz…
Tedavisi yoktur bazı yaraların, zaman der geçeriz sadece…
Sadece geçip gideriz üzerinden, yara içerden kanar. Kimi zaman ateş olur yakar.
Kimi zaman küle döner. Pusuda bekler bir kıvılcımla alev alır.
Merhaba çok iyi biliyorsun
Yollarımız kesişmiyor bir bütün içine
Çıkmaz sokak yalnızlığı taşıyor dudaklardan dökülenler
Kalemden akıp giderken rengi değişiyor sayfalara
Yüreğimizi en son nerede bırakmıştık hatırlasana
Gidip gelmelerin doldurulmazlığına seslenişlerim… Severken de üşürmüş insan bildim. Kaç şiire tüketilmişliği ekledikçe, tükeniş zamanlarını içtim. Bu kaçıncı gözlerinden geçişimdir ve söz dinlemez imgelem kuyularına düşüşlerim…
Sen gittin
Ben gittim
Sen gidersin
Ben giderim
Oyunlarıyla
Yalnızlığının getirdikleriyle götürdükleri arasına kurduğun köprüler üzerinde yürüyüşlerim... Aşkın hangi basamağı kırıklığını yansıtırsa oradan düşüyorum içeriye ve içerisi boşluk, çekiliyorsun sığlığından, dokunuşların dilleniyor senliğinle… Yıkılmaz sanılan surlara gedikler açılıyor, aşkın kapısından geçişlere…
D/üşüyorsun yalnızlığına dokundukça
Sağanak olup yağmışken düşlerime
Hangi aydınlığa döner yönüm
Ki yönüm sendin, senden yanadır seslenişim
Adının geçmediği bir şiir yâda yazının hükmü yok yüreğimde; senden geriye kalan yalnızlıksa eğer dibindeyim işte, görebilirsin kimsesiz yanımı satır aralarında… Senden sonrası hiç olmadı. Ben senli zamanlara tutuklu… Belki eski ben değilim ama yeni bir beni de hiç yaratamadım. Şimdi tüm zamanları yaşıyorsam sensin diyedir. Senden gelenleri tüketişim olur yazdıklarımla… Ne eksik ne fazla tam kıvamında… Her şey sana dair, ayrılık bile hatta yalnızlıkla birlikte kol kola…
Resmiyet raporları ne söylerse söylesin
Gönül muhasebe kayıtlarını tutuyor
Vergisi ödenmiş bir aşkın içten içe yaşanılan yanlarını
Yorgunum artık dile getirmekten sensizliğin ne demek olduğunu… Yazdıklarımın içine sığmayan gözlerin zorladıkça, ellerim dokunur sensizliğe… Bir sızı olmuyor değil ara sıra senden ötürü… Yokluğun dokunuyor yerinin doldurulmazlığına… İnkâr etmiş olsa bile düşüncelerim, bir yanım eksikliğinle can çekişiyor… Sessiz ol! Sadece sessiz… Kimse duymasın. Ben duyarım… Güzeldir sessizlik, sessiz kalınabilirse bunca gürültünün içinde ve duymazlıktan gelinebilseydi birçok şey… Yokluğun acıtmış olsa bile canımı, mutlu olduğunu bilmek unutturuyor. Bende bıraktıklarını düşündükçe…
Dile gelmez bir sıcaklığı taşıyor dokunuşların, sözlerin kifayetsiz kaldığı geçmiş zaman dilimlerine bulaşık bir hüzne… Günler boyanıyor senliğin verdiği coşkuyla, bir kuş uçuyor kafesini parçalayıp; bilinmez ve asla hiç yaşanmaz denilen hisleriyle kanatlarını çırparak… Adının henüz konulmuş olmadığı, şaşkınlık nöbetleri geçiren bir hastaya şifa oluyor soluğun… Gecikmişlik yâda yaşanmışlık hükmünü yitiriyor. Her kışın sonunun bahar olduğu gerçekliğiyle yüzleşiyor insan. Yaşanması güç görünen ve bir o kadar silinmez sanılan geçmiş gözünde eriyip gidiyor. Güneş bir başka doğuyor bu aralar…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!