Sonrasını hiç düşünmeden bir bağlanıştı. Körü körüne sonuna kadar gitmek isteğiyle, yıllar öncesinin unutulmuş hislerinin uyanışıyla… Bilerek lades olmayı isteyecek kadar, sessizce akıp giden günlerin geçmezliğine inat edercesine. Oysa sensizlik diye bir hastalık vardı tedavisi henüz bulunmayan, panzehirinin sende olduğu içine kimsesizliğin dolduğu… Sensizdi bağlanışım, sensizliğeydi yakarışım.
Hani sen şiir seversin ya…
Ya şiiri yazanı da azıcık sevseydin…
Bundandır içinde sen geçen tüm şiirlereydi düşmanlığım ve içlerinden seni çıkartıp yazmaya çabalayışlarım. Her seferinde senin duvarlarının önüne yıkılışlarım. Böyle bağlı olup, böyle ayrı kalmanın karşısında…
Neresinden tutulsa boşluğun doldurulmaz oluşuydu sensizlik.
Her gün biraz daha eksiliyorum
En kötüsü de bu hiç hissedilmiyor
Uzak durmaksa niyetin anlarım. Uzak durup kopmaksa amacın onu bile anlarım. Uzak olup, unutmaksa düşüncen, onun senin düşüncen olduğunu der yine anlarım. Yalnız uzak olup, benim seni unutmamı beklemiş olduğunu anlayamam. Bundandır, canım sıkkın, canım bıkkın, canım kendi içine kırgın… Canım dediğin, canını acıtınca, canı daha çok acıyor insanın… Ya kırıp dökmeli, ya ağız dolu sövmeli…
Senin farklı olduğuna inandırmıştım kendimi, farklı olmadığını gördükçe; üşüyen bir yalnızlığın içine gömdüm şiirlerimi. Biliyorum ki şimdi farklıyım, sana saklıyım diyerek gelsen teslimiyetim olursun. Bu kadar kuşatılmışken ve bu kadar işgal altındayken bedenim hayır kelimesinin sözlüğümden çıkış sebebisin.
Uykularımı bölüyorum
Sensizliğinle sönüyorum
Sen benim canımın güzeli
Sensizliğimle ölüyorum
Sensiz geçen gecenin en hissedilesi tarafındayken, senli bir hayalin içine düşmüşlüğüm. İçinden adının geçtiği, kokunun sindiği yokluğu işliyorum. Kahredici bir sızı, sebepsiz bir ağrı eşliğine tüketilmişlikle satır aralarına kayboluşum. Özlemin bu denli tavan yapmışken, an itibariyle resmin yanıyor bilgisayarın ekranına, gülüyorsun. Yazılmış, yazılmayı bekleyen onca şiir bir gülüşüne teslim olup gidiyor.
Sensizlik diye bir şey var
Geliyor ama geçmiyor
Seni çok özlemiş olmamım izahı da yok, elle tutulur bir yanı da... Dolu dolu özledim. Hiçbir zaman anlayamayacağın, aklının ucundan dahi geçiremeyeceğin kadar ve benim sana anlatamayacağım ölçülerde... Söylemekten hoşlanmadığım iki kelimeden birisini söyleyecek kadar "Seni seviyorum" sonrası kelimeyi peşine ekleyip "Özür dilerim" öyle uçsuz bucaksız, öyle derinlemesine özledim işte.
Ezber bozan gecelerin içine düşüyorsun. Sabahlarına günün ışımasıyla, yeni bir dünya oluşunla... Sıcaklığın öteliyor soğukluğu, gün doğuyor gözlerinin içinden. Şimdi sen sessiz güzel, aydınlattığın dünyanın gökkuşağı olmuşluğunla; gülüşlerinle dağıttığın kara bulutlardan yağıyorsun, serinlemeye ihtiyaç duyan bir yüreğin en derinlerine... Bir gün bir kitapta adın geçecek, çünkü o kitabı ben yazacağım ve sen yaşayacaksın. Bana yakın benden uzak oluşunla…
Zamana bile sözüm geçmiyor sensizlikte, geçip gitsin diye yolunu gözledikçe saplanıp kalıyor mıh gibi olduğu yere… Kendi içime düşüyorum zamanın geçmezliği içinde; düne kadar çarçabuk geçip giderken, yarına bu kadar yavaş gitmesini izleyişimle kalakalıyorum… Sana kurulmuş her saati ileriye alsam, zamanın geçmezliğiyle sığlaşıyorum.
Uzak ülkeler yalnızlığı
Kavuşmanın iklimlerine kucak açıştır
Şehrin boğulmuşluğuyla içe kapanış
Senden yana ne varsa duyumsanan
Yeni günlere seninle birlikte uyanıştır
Şimdi teselli verenlerin güneşiyle kurulanıyorum. Oysa senliğin yağmurlarıyla ıslanıp çıkmıştım düşlerin atlasından… Dünyaya döndüğüm yüzünün, aynalarda gördüğüm gözlerin, huzuru bulduğum sözlerin içimi okşuyor… Bu yabancı güneşler ısıtmıyor sensizliğin üşüyen yanını, senin yağmurlarına tutulup sel olup gitmeyi kucaklıyor… Bu şehir ve içine yerleşik bir ben, kaybolup gidiyor. Kavuşmak ilahi bir adaletin benimseyişiyse, bu beden o günlerin şafağını sayıyor…
Denizden yakalanıp akvaryuma atılan bir balığın günleri gibi sensizliği yaşamak. "Yağmurdan kaçıp doluya tutulmak" gibi... Seninle su gibi akıp giden zaman şimdileri düğümlemiş, ne çözülüyor ne çözümleniyor. Sadece yazanının bildiği, okuyanın kendine göre resimlediği, kendi içine dönük, kendi içine imgelem örülü bir şiir gibi...
Kendimi kaybettiğim geceler olmuyor değil, bu kadar sendeyken kendime gelebilmiş olmamı hayrete bağlayıp, sensizliği aratıyorum. İçimden geçiyor ah ahh ne kolay yaşanır olmuş aşklar, günlüğe düşmüş hatta saatlere bölünmüş, dakikalarla ölçülmüş diye ve devam ediyorum Aşk denilen öpüşmek miydi? Aşk denilen “seni seviyorum” demek miydi? Aşk denilen neydi? Yoksa gözlerinin içine baktığında tek bir kelime söylemeden eriyip gitmek neyin nesiydi… Ya midene hükmedemediğin o kramplara ne demeli, avuç içlerinin terlediği, nefesinin kesilmesine… Sahi aşk telefondan gelen bir mesaj mıydı? Yoksa internet üzerinden paylaşılan sevda nidaları mıydı? Unuttum aşkı yeni neslin kayboluşlarının karşısında… Ya biz yanlış yaşamışız, ya şimdiler aşkın değerini bilmemekte… Sonrası yine sendeyim. Bir gülüyorsun düşündüklerimi haklı çıkartırcasına, gülüp geçiyoruz. Herkesin bildiği kendine, herkesin yaşadığı kendisine doğru oluşuna…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!