Anlamsızdı her şey sana dair.
Sen yoktun ve seni dillendirebilmek çok zordu.
Yazdıklarımı topladığımda bir sen etmiyordu sevgili…
Sen gidendin ben kalan… Tüm kurallar altüst…
Çünkü bir sonuç yoktu. Sen ve yazılanlar…
Ben yoktum bütünün içinde; sonuçsuzluk dilimi…
Bir yürek kaç parçaya bölünür. Kaç sevmelerin peşinden ağıtlar yakar.
Kaç şarkıya gömmüştür gözyaşlarını... Söyle sevgili söyle artık!
Nefesimsin dedim. Sahi sen nefes alıyor muydun bensiz oralarda...
Dilime dolanan onca küfrün sahipliğini kim üstlenecek...
Suçlu sen değilsen eğer tüm suçlar kabulümdür.
Senden gelen her şeye eyvallah derimde...
Bu ne ilk yanışım nede son yanılışım olacak…
Yanlışım başlamadan sonu belli olan aşklar üzerine düşüşlerim…
Üzerimden eksilmeyen bir aşkın yorgunluğu bitmeden, diğeri boy veriyor.
Ben en çok aşk’ı sevdim sevgili… Ben senden uzaklaştıkça aşk’a geldin…
İlk kez ağladım aşk’ın yolculuğuna ve ilk kez dilim dönmezinde lâl…
Yutkunduğum kelimeleri boğuyorum bu çaresiz sığlığımda…
İnsan yalnız başına kendi sesini duyabiliyor. Kalabalıklar öteliyor sesleri…
Sesini duyurmak istediklerin yanında olmadıkça ötekileşiyorsun.
Özlemini duyduğun her neyse daha bir yakınlaşıyor ve acıtıyor…
Sesin kulağını yırtarcasına haykırırken,
Boş gözlerle bakmış olduğun noktalar yeni yüzler yaratıyor.
Sen kendi sesinle bir başına…
Tarifi olmayan bir eksiklik duygusuna kapılır insan…
Yapabildikleri karşısına dikilir ama eksiklik yoktur. Her şey tam gözükür.
Oysa insan hep içinden kanar ve içerden kanayan yara kabuk bağlamaz…
Tedavisi yoktur bazı yaraların, zaman der geçeriz sadece…
Sadece geçip gideriz üzerinden, yara içerden kanar. Kimi zaman ateş olur yakar.
Kimi zaman küle döner. Pusuda bekler bir kıvılcımla alev alır.
Sana gelecekteki sevgili desem, geleceğin/i gelip gelmeyeceğini bilmeden…
Seslensem sana varmışsın gibi yokluğunda. Sen gelmemiş olsan bile seslensem, dokunsam sana yazarak… Sen içimde iki can, birincisi yanımdayken ikincisi benden giden… Ben sana üçüncü bir can açsam, sen içine dolsan… Olmaz ya oldu diyebilsen, hatta daha ileri gidip gelebilsen ve görebilsen sensizliğinde nasıl yaşanabildiğini… Daha da ileri gitsen, dokunsan canına orda kalsan… Sonra sabah olsa rüyadan uyansan ve bunları bana anlatsan…
Sana gelecekteki sevgili dedim, geleceğin/i gelip gelmeyeceğini bilmeden…
En çok neyi istediysem, en azı o oldu. Hiç dolmadı içi çokluğuyla, hep en azıyla yetinmek bana düştü. Az yaşayıp, çok sevmek… Çok isteyip, az sevilmek… Bir boşluktu içi dolmayan, dolsa bile içine sığmayan. Eksikti parçaları, nerede kimde kaldığı belli olmayan. Ne çok susmuşluklarım karşısında konuşmak istediklerimin yanında. Hep bir yerlerde, hep ta içerilerde dışarıya çıkmayı bekleyen…
Zamana bile sözüm geçmiyor sensizlikte, geçip gitsin diye yolunu gözledikçe saplanıp kalıyor mıh gibi olduğu yere… Kendi içime düşüyorum zamanın geçmezliği içinde; düne kadar çarçabuk geçip giderken, yarına bu kadar yavaş gitmesini izleyişimle kalakalıyorum… Sana kurulmuş her saati ileriye alsam, zamanın geçmezliğiyle sığlaşıyorum.
Uzak ülkeler yalnızlığı
Kavuşmanın iklimlerine kucak açıştır
Şehrin boğulmuşluğuyla içe kapanış
Senden yana ne varsa duyumsanan
Yeni günlere seninle birlikte uyanıştır
Şimdi teselli verenlerin güneşiyle kurulanıyorum. Oysa senliğin yağmurlarıyla ıslanıp çıkmıştım düşlerin atlasından… Dünyaya döndüğüm yüzünün, aynalarda gördüğüm gözlerin, huzuru bulduğum sözlerin içimi okşuyor… Bu yabancı güneşler ısıtmıyor sensizliğin üşüyen yanını, senin yağmurlarına tutulup sel olup gitmeyi kucaklıyor… Bu şehir ve içine yerleşik bir ben, kaybolup gidiyor. Kavuşmak ilahi bir adaletin benimseyişiyse, bu beden o günlerin şafağını sayıyor…
Denizden yakalanıp akvaryuma atılan bir balığın günleri gibi sensizliği yaşamak. "Yağmurdan kaçıp doluya tutulmak" gibi... Seninle su gibi akıp giden zaman şimdileri düğümlemiş, ne çözülüyor ne çözümleniyor. Sadece yazanının bildiği, okuyanın kendine göre resimlediği, kendi içine dönük, kendi içine imgelem örülü bir şiir gibi...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!